تبليغاتX
شرح دل - شرمنده ایم، اگر از یادتان غافلیم
http://i10.tinypic.com/3z8rqdf.jpg سال 1387 است. خیلی چیزها فراموش شده .... خیلی چیزها .. دیروز در همین سرزمین مردانی برخواستند که بوی حسین می دادند بوی کربلا بوی ولایت و بوی وفا. دیروز خدا می داند چه خبر بود. آنان همه چیز را رها کردند هم نامشان را و هم نانشان را .زندگی را با خون معامله کردند چقدر سخت بود. از شنیده ها می گویم که چکاوکی خسته و تشنه جلو تر از چکاوک های دیگر پرواز می کرد شکارچی بر سر راهشان دام گذاشته بود اما چکاوک ها قصد بیت الحرام دوست را داشتد. چکاوک اولی برای باز کردن دام ها روی یکی از دام ها پرید اما صدا مهیبی بلند شد و دیگر از آن چکاوک اثری دیده نشد . چند چکاوک دیگر پشت سر او روی دام ها پریدند و باز همان اتفاق سابق. راه باز شد و تنها چند چکاوک باقی ماندند تا صدای لبیک لبیک چکاوکان شهید را به خانه الله برسانند. همه پرواز کردند تا به خانه دوست رسیدند . اما آنجا در منزل دوست سفره ای برای همه چکاوک ها گسترده بود. جای خالی چکاوک ها پیدا بود چقدر سخت بود تکیه زدن بر جای آنان. اما ندایی از دوست بلند شد که آنان نمرده اند بلکه زنده اند و نزد پروردگارشان روزی می گیرند . و اکنون شما ماندید و جای خالی آنان و خون ریخته آنان. چه باید کرد ؟ آنان رفتند تا بقیه به خانه دوست برسند . اما راستی چرا خیلی ها که راه باز شد به خانه دوست نیامدند پس آنان کجایند . کجای این فریب کده ماندند که خانه دوست را گم کردند .مگر ندیدند در راه چه بر سر انان آمد فقط به خاطر ما. پس بقیه کجایند!مگر جلبک های بین راه و قورباقه های مرداب زیبا تر از سفره رنگین خانه دوست بود یا اینکه باور ندارند که این سفره رنگین تر است؟!نمی دانم اما از آن عده کثیر عده قلیلی ماندند و عده ای نیز بعد از آنان آمدند . اما ..... امان از دام های بین راهی که فریب می دهد برای لنگ ماندن و درجا زدن .... و ما فقط شرمساریم
+ نوشته شده در  چهارشنبه سی ام بهمن 1387ساعت 11:58 قبل از ظهر  توسط فاطمه سلاطی  |