وقتی می دانی شمعدانی ها ، طراوت خاك را در گلهایشان به نمایش می گذارند و عطر پیچک ها از فراسوی زمین به وصلت خاك در می آید، پنجره های تماشا را بگشای و دهان را به زمزمه تحمید و تسبیح مترنم ساز.

بهشتیان تكامل زیبایی های این عالم هستند.

روزي يك مرد ثروتمند٬ پسر بچه كوچكش را به يك ده برد تا به او نشان دهد مردمي كه در آنجا زندگي مي‌كنند چقدر فقير هستند. آنها يك روز و شب را در خانه محقر يك روستايي به سر بردند.

You kill in the name of democracy

You kill in the name of freedom

You kill in the name of God

all your armies

      all your fighters

are against the boy

  holding stone

standing there

all alone

In his eyes

I see the sun

IN his simile I see the moon

and i wonder

i only wonder

who is week and who is strong

who is right and who is wrong

and i wish

that the truth

has a tongue

  Palestinians are human too

they will finish off Israel, Allah willing. Listen every body, palestinians desire death as they desire life

غروب.....دم افطار

                              و سحرگاه......هنگامه مناجات

                                 دختري را که پر از بار گناه است ...... دمي ياد کنيد

برای هم دعا کنیم

دل من بیا و لحظه ای هم صدای نفس هایی باش که بوی عطر خوش یا لطیفشان هر شب و سحر آسمان بیکران را مست می کنند یارشان را نمی دانم.

دل من بنشین و گوش کن که کسی اینگونه می سراید:

(خدایا مرا در دل زمین مهربان بکار و از رحمتت به من بتاب تا من دوباره مانند نرگسی خوشبو سر از خاک درارم ...)

این روزها مد شده دم افطار و سحر عاشقای سرزمین بهار ترانه های قشنگی رو سر می دن که دل آدما رو تا خود خورشید نا خواسته می برن. دل من دمی در این سرزمین درنگ کن هنوز وقت هست به گمانم بیست وچند روز دیگر...دل من به سجده گاه بنشین و تو نیز ترانه ای بسرا که ارباب این سرزمین اهل دل شکستن نیست بهر هر نجوایی دلبری می کند چونان که سالهاست از مقیمان درگهش بودی.

خواستم خواسته دلم فرج آمدن نرگس گمگشته باشد بلکه آمدنش هیاهوی آشفتگی دلم را رام کند

دلم برای رمضان تنگ شده دلم برای یارب یارب شبهای قدر یه ذره شده دلم حتی برای زولبیا بامیه های سفره افطار تنگ شده دلم برای سحرهای رمضان که همه بیدارندو برای معشوقشون دلبری می کنند تنگ شده دلم برای خدای رمضان تنگ شده الهی به امید تو رمضان امسال را شروع می کنیم

امام رضا (ع) می فرمایند:

هر کس سه روز آخر شعبان را روزه بگیرد خداوند ثواب دو ماه روزه داری را برای او محسوب می کند

امروز توی دلم نشستم و دارم گلهای ای کاشهای دیروز را که بر دیواره دلم حک کردم رو می خونم.که ای کاش یه کبوتر بودم اونقدر بالا می رفتم تا برسم به فرشته هاش که رو بال یکیشون می نشستم بعد تا خدا می رفتم.....ای کاش ماهی بودمو اونقدر توی آب شنا می کردم تا عشق خاک زمینی رو فراموش کنم........ای کاش توی دلم آفتابی بود که همیشه این ابرهای نا امیدی رو کنار می زد.........و ای کاش دیروز فرصت امروز بود تا از نو می ساختمش...اما خاک و دریا و آسمان و دیروز و امروز چه فرقی می کنه که روح آدمی زنده است به عشق کاش صدایم رو می شنید آنکه باید می شنید و.......

به قول سید حمید رضا برقعی

بگو حافظ دلخسته زشیراز بیاید؛ بنویسد که هنوزم که هنوز است :

چرا یوسف گم گشته به کنعان نرسیده ست ؟

چرا کلبه ی احزان به گلستان نرسیده ست ؟

دل عشق ترک خورد؛ گل زخم نمک خورد؛ زمین مرد؛ زمان برسردوشش غم واندوه به انبوه فقط برد، زمین مرد، زمین مرد!

من بچه شاه عبدالعظیم هستم و درخانه‌ای به دنیا آمده و بزرگ شده‌ام که درهرسوراخش که سر می‌کردی به یک خانواده دیگر نیز برمی‌خوردی....من از یک راه طی شده با شما حرف میزنم .من هم سالهای سال در یکی از دانشکده‌های هنری درس خوانده‌ام، به شبهای شعر و گالری های نقاشی رفته ام.موسیقی کلاسیک گوش داده ام. ساعتها از وقتم را به مباحثات بیهوده درباره چیزهایی که نمی‌دانستم گذرانده‌ام. من هم سال‌ها با جلوه فروشی و تظاهر به دانایی بسیار زیسته‌ام. ریش پروفسوری و سبیل نیچه‌ای گذاشته‌ام و کتاب (انسان تک ساختی) هربرت مارکوز را -بی‌آنکه آن زمان خوانده باشم‌اش- طوری دست گرفته‌ام که دیگران جلد آن را ببینند و پیش خودشان بگویند: (عجب فلانی چه کتاب هایی می‌خواند، معلوم است که خیلی می‌فهمد.)

اما بعد خوشبختانه زندگی مرا به راهی کشانده است که ناچارشده‌ام رودربایستی را نخست با خودم و سپس با دیگران کنار بگذارم و عمیقاً بپذیرم که تظاهر به دانایی هرگز جایگزین دانایی نمی‌شود، و حتی از این بالاتر دانایی نیز با تحصیل فلسفه حاصل نمی‌آید. باید در جست و جوی حقیقت بود و این  متاعی است که هرکس براستی طالبش باشد، آن را خواهد یافت، و در نزد خویش نیز خواهد یافت...وحالا از یک راه طی شده با شما حرف می‌زنم. دارای فوق لیسانس معماری از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران هستم...

اشتغال اساسی حقیر قبل از انقلاب در ادبیات بوده است. با شروع انقلاب حقیر تمام نوشته‌های خویش را اعم از تراوشات فلسفی، داستان‌های کوتاه، اشعار و .... در چند گونی ریختم و سوزاندم و تصمیم گرفتم که دیگر چیزی که حدیث نفس باشد ننویسم و دیگر از خودم سخنی به میان نیاورم سعی کردم که خودم را از میان بردارم تا هرچه هست خدا باشد و خدا را شکر بر این تصمیم وفادار مانده‌ام البته آنچه که انسان می نویسد همیشه تراوشات درونی خود او است اما اگر انسان  خود را در خدا فانی کند آنگاه این خداست که در آثار ما جلوه‌گر می‌شود. حقیر اینچنین ادعائی ندارم اما سعی‌ام بر این بوده است...

دلم می خواست در ادامه دلنوشته عارفانه شهید اهل قلم مطلبی را بنویسم اما دیدم احساس قشنگی را که در خواننده ایجاد می کند با کیبرد نا خراشیده ام خراب خواهم کرد پس تصمیم گرفتم چیزی نگویم

روزی گلی زیبا راز دل خود را بر پروانه ای خواند پروانه نیزعاشق دل زیبای گل شد و چند روزی  به گرد گل گشت اما در دشت گل های دیگری نیز بودند که بو و عطر خوبشان دل پروانه را ربوده بود و گذشت تا در اخر پروانه گفت: گل زیبا در این دشت چون تو زیبا روی بسی شکفته می روم تا از هر یک بوسه ای از بهار را برگیرم واز گل جدا شد و رفت بی هدف هر گلی را که می دید بوی دستان گل خود را می یافت پروانه راز هر گلی را که می پرسید نشان گل خود را می دید پروانه غمگین تر از غمگین بود از سپیده تا غروب اسمون به دنبال گل خود می گشت با بالی خسته از بی وفایی های خود. پروانه انقدر به دنبال او گشت تا همه پرهایش  ریخت دیگر بالی برای  پرواز برایش نمانده بود خسته و زخمی گوشه ای از دشت نا امید از دیدار گل چشمانش را از نا امیدی فرو بست و برای دل نا مهربانش خواند                                 

پیمانه ای    ساقی  بده ،  تا من شفای   دل  کنم

این قلب افسون گشته را ، از هجر او غافل  کنم

جامی بده  مّی را بریز، امشب تو سر مستم بکن

غافل مرا از خویشتن  ، وز آنچه که هستم بکن

جامم شده خالی ز مّی ، پیمانه ام  گشته تهّی

پرکن قدّح ساقی که من، در آسمان یابم رهی

پیمانه ام    را  مشکنی مّی را مریزی بر زمین

زیرا  به  قلب   عاشقم مرحم ندارم غیر ازاین

که صدای زیبایی او را به خود خواند هان تو کیستی به این حال زار!؟ صدا صدای گلی بود که  پروانه به عشقش جفا کرده بود اما صدای مهربان گل  بویی از انتقام در خود نداشت. برگ های گل تن نخیف  پروانه را در آغوش کشید 

راه رفتن با تنی خیس از زلال پاک قطره هایت کمی از درماندگی نگاهم را برای یافتنت می کاهد.اما ببين چقدر از آسمان دورم تا آرام قلب رنجديده ام باشی.دانه‌هاي اشکم با گریه های غم آلوده ی ابرهایی که درد فراقت را فریاد می کنند در هم آمیخته .گوییا آسمان نیز وامانده‌ به التماس با تو بودن. حتی در سبزه هایی که زیر پاهایم در غفلت له شده بود باز ترنم عشقت به غوغا بود هر گلی رو که می بینم از زیبایی تو می گوید و آبی که از چشمه ساری دور می اید ترانه زیبای عشق تو رو می خواند.اینجا همه بوی تو را برای دلم زمزمه می کنند کاش دور از هیاهوی شهر آنقدر اینجا می ایستادم تا بالهای دلم تا خدا می رفت تا دل من نیز چون ابر فقط برای تو می گریست و چون چشمه سار از عشق تو می خواند و چون گل از زیبایی تو می گفت.

همه تو را فریاد می کنند همه.همیشه زیر بارون خدا ایستادن برای دنبال اون ‌گشتن رو دوست داشتم

 آمدنت را جوانانی به انتظار نشستند که اکنون پیر شدند و پیرانی که دیگر نیستند.

شعبان ماه عاشقی ماه رسول و مهدیش با هزاران چشم انتظاری آمد . اما هنوز چشمان همه منتظر. منتظر برای یاری دلها و شفای قلب ها . در ترنم مهربانیت منتظر گوشه توجهی از دیارت هستیم. شاید مرهم درد هایمان و آرزوی قلبمان را در نیم نگاهی با اشک شوق دیدارت هدیه گیریم شاید. و ناله کنان فریاد کنیم گل های انتظار  بر سر راهت تکه تکه ماند تا بیایی  که لطافت هر یک بوی انتظار یعقوب را از سرزمین کنعان می دهد. یوسفم دیگر بیا

اما نمی دانم من نیز

در روزگار آمدن هستم؟

نرگس آتش پرستی داشت شبنم می فروخت

با همان چشمی که می زد زخم مرهم می فروخت

زندگی چون برده داری پیر در بازار عمر
داشت یوسف را به مشتی خاک عالم می فروخت

زندگی این تاجر طماع ناخن خشک پیر
مرگ را همچون شراب کهنه کم کم می فروخت

در تمام سالهای رفته بر ما روزگار
شادمانی می خرید از ما و ماتم می فروخت

من گلی پژمرده بودم در کنار غنچه ها
گلفروش ای کاش با آنها مرا هم می فروخت

فاضل نظری

در غبار آلودگی نگاهم چند سانتی متر جلوتر را نمی توان دید. دلم برای یک لحظه دیدن تنگ شده . یک لحظه خوب دیدن و شستن این همه غبار از نگاهم.شاید با شستن دیدگان او را هم ببینم. اما او می داند چقدر دلم بهانه دیدنش را دارد,اما نمیدانم او می داند این راز را یا نه. کاش می دانست دلم چقدر برای نگاهش و نوازش عاشقانه اش تنگ است. دعا می کنم او را ببینم و مرا میهمان مهربانی اش کند. اما افسوس نگاه نا بینا خریدار ندارد . و عشق او نیز ثمری! ولی دکتر به من گفته اگر داروهایم را سر وقت بخورم چشمانم سو پیدا می کند. من نیز به این امید داروهایم را می خورم.به امید دیدارش . اما قانعم به حتی یک نگاه مهربانی که از دیده نا بینایم پنهان باشد

غروب بود , اشک در چشمان منتظری نگران جمع شده بود . نگاهش دوخته بر دوردستها که آیا در این سرزمینی که همه جا بوی غریبی و تنهایی می دهد به کجا باید گریخت؟ به هر گوشه ی آن بیابان غریب که می نگریست فقط بوی گمشدگی و غربت سراپای وجودش را پر می کرد. آخر چرا این گمگشته ی حیران در این سرزمین جا ماند.مگر او به اینجا تعلق ندارد.کسی در گوشم نجوا داد . اواهل همین سرزمین است . اما از یاران جا ماند و اکنون باید در میان تمام این غریبی ها و نا آشنایی ها بگردد تا رفیق و همراهش را بیابد. او تازه براین باور رسیده که حتی دوستان پیشین او نیز بوی خاک و بیابان وغربت می دادند. این بیابان برگه امتحان همه آین هایی است که بوی غربت را می دهند. اما بوی غربت نشانه ی غربت یار است. شنیده ام که میگویند قربونت برم خدا چقدر غریبی رو زمین. اما امروز با دیدن حال و وضع خودم دریافتم وقتی یارت غریب بشه .عزیزم این خودتی که غریبه می مونی.

اما او از چه روی او حیران است و گرد غربت را با چه حسی می فهمد و بر لبان خشکیده اش هویدا می کند؟ نمیدانم؟ آنقدر برایم این حس غریب بود که وادرارم نمود تا پرسش ذهنم را مبدل کنم به

ببخشید از چه رویاینگونه اید و در جستجوی کدامین معشوق اینگونه واله و شیدایید؟ مرد خندید وگفت: سالها جانم را در ره دلداده ای نهادم که امروز از کج خلقی هایش و از نامهربانی هایش در عجبم. تمام عمر خود را وقف خودی کردم که از همه بیشتر دوستش می داشتم. تمام سلول هایم و نفسم را برای آرامشش مسروف کردم. اما امروز دیگر به ساز من نمی سازد. او نیز چون بقیه مرا با درد هایم تنها گزارده. از تنهایی وغربت این بیابانکده چشمانم را به سوی دوستم خیره نگاهداشتم مگر در این ایام که می گویند ایام البیض است, روح پاکی را که با تخیلاتم کدر کردم را با سپیده دم صبح و اذان من نیز سپید گردانم. و منتظر بوسیدن یارم در نماز صبح به امامت عشق باشم. همانگاهی که همه وقت در خواب بودم مبادا پیکر لطیف و نازکم اندک تکانی بیند . افسوس دیر آمدم و اکنون نیز که آمدم با عاشقان معتکفش همراه نیستم . اما امدم شاید مرا از بوسه های شبانگاه یار در رکعت های عشقی که فی ما بین عاشقان و آن معشوق زیبا روی می گذرد مرا نیز بی بهره نگذارند. آری سالیانست یارم را تنها گزاردم و امروز خود به غربت افتادم.

و از این رو است که چشم بر راه آمدن صبحم. من نیز کنارش ایستادم .چون وضعیتم را از او بهتر ندیدم.

بار الها کاش می شد در سجود عشقت مرا نیز همراه عاشقان خود می دیدی و مرا نیز لایق می دیدی لایق بوسیدنت . بوسیدن تکبیر و لا اله الا الله در میان قلبم. اما ....

موج دریا به صخره ها می کوبید و صدای مهیبی ایجاد می کرد پسرک در آن غروب صهمگین تنها ایستاده بود و از صدایی که امواج دریا ایجاد می کرد می هراسید. اما صدای امواج برای تبلور هراس در دل پسرک نبود .دریا فقط می خواست به پسرک بفهماند کمی آنطرفتر یا دورتر حادثه ای در راه است و کسی کمک می خواهد. اما صدای دریا برای دل پسرک چندان مفهومی نداشت چون زبان دریا را تنها دل دریایی می دانست و بس. و پسرک هنوز دریایی نشده بود.

در آن سوی امواج روی عرشه یک کشتی بزرگ پرنده ای به همراه صاحبش در حال مجازات توسط عده ای بودند که فریادشان برای محکومیت ان مرد و پرنده اش َ اعتراض بر سر تقسیم آذوقه بین خدمه کشتی بود.همه از ترس مجازات خاموش بودند.اما مرد هنوز فریاد می کردَ صدای عدالت و مردانگی در هیچ جای حتی در ریز امواج دریا خفه نخواهد شد. حتی به خاطر زندگیم از بی عدالتی وتبعیض خاموش نخواهم ماند.در این لحظه فریاد غضب آلود مردی بالا کشید . او را و صدایش را به دریا بسپارید. مرد فریاد کشید هیهات از ظلم و بی عدالتی. اما در این حین امواج دریا با او فریاد برآورد که در سرزمین دریا دلان جایی برای مجازات آزادگان نیست. ناگهان تمام کشتی فریاد شد که زنده باد عدالت َ زنده باد دریا و مرگ بر تبعیض و مرگ بر ناعادلان خوش سخن. مرد ثروتمند و اطرافیانش از ترس به درون کشتی پناه بردند َاما خشم دریا آنان را در بر گرفت و جسد نیمه جانشان را به ساحل رسانید.

پسرک تمام این وقایع را از دور مشاهده می کرد و بر دریا و بزرگیش آفرین گفت که مردی را از جنس عدالت از میان آن مهلکه بزرگ به ساحل سلامت رساند و ناعادلان تیره دل را به سزای اعمالشان. پسرک فریاد زد دریا. پدرم همیشه از بزرگی و تمامیت عقلی تو برایم قصه ها گفته بود . امروز خود با چشم خویش ترازوی عقلانیت و معرفتت را دیدم که چگونه معیار قضاوت زندگانی برای مردی از جنس عدالت و دریا شدی.

آفرین بر دریا و بر قضاوت عالمانه ات.

اول از همه پیروزی آقای دکتر احمدی نژاد رو تو انتخابات تبریک می گم. و از بلایایی که این مدت بر سر کشورم آمد شدیدا احساس تاسف می کنم. که چرا عده ای از جوانان ما به خاطر عدم تمکین از قانون  عده ای اینگونه به هدر رفتند.

در هر حال همه باید به رای اکثریت احترام بگذاریم و یادمان نرود برای استقلال این سرزمین خون هزاران پدر  و برادر و همسر و جوان این مملکت ریخته شده. این مملکت به راحتی زور و قدرت عده قلیلی بدست نیامده. هزاران خانواده بی سرپرست شدند. داغ هزاران جوان هنوز بر دل خانواده هاست که تسکین نیافته .هنوز خیلی ها منتظر آمدن فرزندشان هستند که هیچ نشانی از او نیست. ماندم چگونه عده ای به خاطر ........همه اینها را ندید گرفتند و انسجام ما را در برابر دشمنانمان زیر سوال بردند که برای چند روزی باورشان شد که مملکت ایران آماده ورود آنان (نه) قاتلان مردمان این سرزمین است. که با بیانیه حکیمانه رهبر فرزانه مان و پدر مهربانمان خاتمه یافت.

 درود بر رهبر فرزانه مان.

و با تمام وجودم فریاد می زنم(تا خون در رگ ماست/خامنه ای رهبر ماست)

حسین نوشته‌های فراوانی داشته که متأسفانه در حمله ارتش عراق و

ویران نمودن شهر هویزه و مقر سپاه، همه چیز نابود شد، از جمله

دست نوشته‌های حسین. اینک یک نمونه از نوشته‌های حسین که گویا

شب‌ در سنگر نوشته است به حضورتان تقدیم می‌شود :

غربت و عزت

من در سنگر هستم               عمق غربت و اوج عزت

در این تنهایی در این خانه جدید، با خود، با خدا و با شهداء سخن

می‌گویم.

سنگر من در کنار رودخانه کرخه است، سوز دل و آرامش قلب،

خوف و رجاء وقتی به آب می‌نگرم به یاد سنگرهای در کنار کارون

می‌افتم، با خود می‌گویم : آن برادرانم که در خونین شهر می‌جنگند در

چه حالند و نگران آنانم.

خدایا آن برادرانم که در فارسیات و دارخوین در سنگرند در چه

حال‌اند؟ اینجا دشت آزادگان است، من در سنگر هستم در کنار کرخه.

دشمن در آن طرف رودخانه شهر را می‌کوبد و وحشیانه جنایت

می‌کند.

هزارمتر جلوتر کانالی هست که دوستم، عزیزم، منصور به شهادت

رسید.

شاید هنوز خون پاکش و جای آرپی‌جی او که بر زمین در کنار جسد

پاکش افتاده بود، باشد. سمت چپ تقریباً در فاصله سیصدمتری آن

طرف درختها، برادر عزیزم رضا شهید شده و باز در همان سمت

کمی پایین‌تر، برادر عزیزم، اصغر شهید شد. آن طرف رودخانه

محمدرضا شهید شد.

در دهلاویه۳۰ تن از پاسدارانی که هیچکدام را نمی‌شناختم به شهادت

رسیده‌اند. در سمت شرقی شهر، در این کانال ۲۲ تن از برادرانی که

چندبار با آنها به شبیخون شبانه رفته‌ام، شهید شده‌اند.

اما شاید چند سال بعد از این دلنوشته کسانی آمدند و دلنوشته تو را

اینگونه نگاشتند

صداي تانک هاي دشمن آن طرف جاده به گوش مي رسيد. تيراندازي

لحظه اي متوقف نمي شد . راه افتاديم ، با اينکه مي دانستيم اميد

برگشت نيست ، ولي رساندن « آر .پي . جي» به « علم الهدي» ما

را مصمم به پيش مي برد. به جاده که رسيديم ، توانستيم تانک

هايي را ببينيم . به جز چند تايي که در حال سوختن بودند، بقيه

غرش کنان به پيش مي تاختند. چشمم به حسين (علم الهدي) که

افتاد ، خستگي از تنم درآمد. آر. پي. جي بر دوشش بود و پشت

خاکريز دراز کشيده بود. در امتداد خاکريز غير از حسين حدود ده نفر

ديگر هنوز زنده بودند و از گروه همين ده نفر مانده بودند. حتي يک

جسد بر زمين نمانده بود. پيدا بود که بچه ها با گلوله مستقيم تانک

ها از پاي در آمده بودند. تانک هاي سالم از کنار تانک هاي سوخته

عبور مي کردند وبه طرف خاکريز علم الهدي پيش مي آمدند.حسين

و افرادش هيچ عکس العملي نشان نمي دادند .« روز علي» که

حسابي نگران شده بود ، آر. پي . جي را از من گرفت و به تانک ها

نشانه رفت. دست روز علي را نگه داشتم و گفتم : کمي ديگر صبر

کن ، شايد بچه ها برنامه اي داشته باشند و او پذيرفت . تانک ها به

حدود پنجاه متري خاکريز رسيده بودند که يکباره حسين از جا بلند

شده و نزديک ترين تانک را نشانه گرفت. گلوله درست به وسط

تانک خورد و آن را به آتش کشيد. غير از حسين دو نفر ديگر که

آر. پي . جي داشتند، دو تانک ديگر را نشانه رفتند و هر دو را به

آتش کشيدند . بقيه تانک ها سر جايشان ايستادند و ناگهان خاکريز

را به گلوله بستند. خاکريز يکپارچه دود شد و بعيد بود کسي سالم

مانده باشد ، روز علي بلند شد و نزديک ترين تانک را نشانه رفت و

با اينکه فاصله کم بود تانک را از کار انداخت . قامت حسين دوباره

از ميان دود و گرد وغبار پشت خاکريز پيدا شد و يک تانک ديگر با

گلوله حسين به آتش کشيده شد . پيدا بود که از همه افراد گروه فقط

روز علي و حسين زنده مانده اند. حسين از جا کنده شد و خود را به

خاکريز رساند. تانک ها هنوز ما را نديده بودند. پيشروي تانک ها

دوباره شروع شد . حسين پشت خاکريز خوابيده بود . تانک به چند

متري او رسيده بود ، حسين از خاکريز بالا رفت و آن را هدف قرار

داد. تانک به آتش کشيده شد و چهار تانک ديگر به ده متري حسين

رسيده بودند. حسين از جا بلند شد و آخرين گلوله را رها کرد . سه

تانک باقيمانده در يک زمان به طرف حسين شليک کردند. گلوله ها

خاکريزش را به هوا بردند و گرد وخاک کمي فرو نشست ، توانستيم

آر. پي . جي و سپس حسين را ببينيم . پيکر مطهر حسين پشت

خاکريز افتاده بود و چفيه صورتش را پوشانده بود.

به تاریخ 19/10/59 شمسی ساعت 10:10 شب چند سطری وصیت نامه می نویسم : هر شب ستاره ای را به زمین می کشند و باز این آسمان غم‌زده غرق ستاره است ، مادر جان  می دانی تو را بسیاردوست دارم و می دانی که فرزندت چقدر عاشق شهادت و عشق به شهیدان داشت.مادر، جهل حاکم بر یک جامعه انسانها را به تباهی   می کشد و حکومت های طاغوت مکمل های این جهل اند و شاید قرنها طول بکشد که انسانی از سلاله پاکان زائیده شود و بتواند رهبری یک جامعه سر در گم و سر در لاک خود فرو برده را در دست گیرد و امام تبلور ادامه دهندگان راه امامت و شهامت و شهادت است. مادرجان، به خاطر داری که من برای یک اطلاعیه امام حاضر بودم بمیرم ؟ کلام او الهام بخش روح پرفتوح اسلام در سینه و وجود گندیده من بوده و هست. اگر من افتخار شهادت داشتم از امام بخواهید برایم دعا کنند تا شاید خدا من روسیاه را در درگاه با عظمتش به عنوان یک شهید بپذیرد ؛ مادر جان من متنفر بودم و هستم از انسانهای سازش کار و بی تفاوت و متاسفانه جوانانی که شناخت کافی از اسلام ندارند و نمی دانند برای چه زندگی می کنند و چه هدفی دارند و اصلا چه می گویند بسیارند.   ای کاش به خود می آمدند.  از طرف من به جوانان بگوئید چشم شهیدان و تبلور خونشان به شما دوخته است بپاخیزید و اسلام را و خود را دریابید نظیر انقلاب اسلامی ما در هیچ کجا پیدا نمی شود  نه شرقی - نه غربی؛ اسلامی که : اسلامی ...  ای کاش ملتهای تحت فشار مثلث زور و زر و تزویر به خود می آمدند و آنها نیز پوزه استکبار را بر خاک می مالیدند.  مادر جان، جامعه ما انقلاب کرده و چندین سال طول می کشد تا بتواند کم کم  صفات و اخلاق طاغوت را از مغز انسانها بیرون ببرد ولی روشنفکران ما به این انقلاب بسیار لطمه زدند زیرا نه آن را می شناختند و نه باریش زحمت و رنجی متحمل شده اند از هر طرف به این نو نهال آزاده ضربه زدند ولی خداوند، مقتدر است اگر هدایت نشدند مسلما مجازات خواهند شد . پدر و مادر ؛ من زندگی را دوست دارم ولی نه آنقدر که آلوده اش شوم و خویشتن را گم و فراموش کنم علی وار زیستن و علی وار شهید شدن, حسین وار زیستن و حسین وار شهید شدن را دوست می دارم شهادت در قاموس اسلام كاری‌ترین ضربات را بر پیكر ظلم، جور،شرك و الحاد می‌زند و خواهد زد. ببین ما به چه روزی افتاده ایم و استعمار چقدر جامعه ما را به لجنزار کشیده است ولی چاره ای نیست اینها سد راه انقلاب اسلامیند ؛ پس سد راه اسلام باید برداشته شودند تا راه تکامل طی شود  مادر جان به خدا قسم اگر گریه کنی و به خاطر من گریه کنی اصلا از تو راضی نخواهم بود. زینب وار زندگی کن و مرا نیز به خدا بسپار ( اللهم ارزقنی توفیق الشهادة فی سبیلک) .

و السلام؛

محمد ابراهیم همت

همیشه آغاز هر چیز مصادف می شود با رویدادهای تازه و یا دیدار های تازه. بچه ها لباس نو می خرند و حس می کنند الان بهترین لحظه زندگی آنان است و با لباس های نو و خوراکی های خوشمزه تمام آرزوهای دست نیافتنی آنان برآورده شده است. همین گونه است تمام آمال یک کودک مهمانی رفتن شیرینی و آجیل خوردن و لیاس نو پوشیدن است. چه آرزوهای کوچک و زیبایی! و چه راحت دست یافتنی .البته برای آنانی که سایه پر مهر پدر و مادر بر سر آنان است و پدری که با جیب خالی شرمنده نگاه منتظر همسر و فرزندانش در این روز نو نیست.

دلم را جای آن کودک گذاشتم. راستی من هم با پوشیدن لباس نو و خوردن آجیل و شیرینی زیاد در یک مهمانی دلم شاد می شود! اما دلم بهانه های دیگری می گیرد. گاه فریاد می کند آی آدمی من بزرگ شدم نیازهایم بزرگ شده. تو که خانه تکانی می کنی !چرا به فکر گرد و خاک های چند ساله من نیستی. این همه سال ها نو و کهنه شد کی نوبت سال نو من است؟ من پوسیده شدم زیر خروارها خاک کهنه از همه رنگ! برای خاطر طراوت روح خودت نیز سری به این دل بزن و نگاهیی به اوضاع و احوال این متروکه خلوت بینداز. مطمئن باش برای گرد گیری خیلی کار باید کرد.

سری به دلم زدم! واااااااای چه خبر است! اینجا مگر کسی زندگی نمی کند؟ کمی فریاد زدم آهای کسی اینجا نیست!؟ ساکنان آن اکثرا خواب بودند .آنهایی هم که بیدار بودند از ظاهرشان بر می آمد که چندان علاقه ای به مصاحبت ندارند. خواستم تنها به خاطر آنکه نام من بر روی آن دل نوشته شده بود کمی گرد گیری کنم . اما حتی جاروبی برای تمیز کردن پیدا نکردم. یعنی چه؟ مگر اینجا زلزله آمده که هیچ چیزی سر جای خودش نیست؟! یاد حرف مادرم افتادم که زنگار دل را باید با آب توبه شست آنگاه با عمل مرمت کرد.

همه جا بوی تنفر و کینه از این و آن میداد. اما مگر می شد تنها با توبه آن بوی گند را شست .باید اندکی ماده ضد عفونی می یافتم آن هم تنها نزد صاحبانش یافت می شد. ناچار به بازار ارتباطات رفتم. اووه!چند تا از دوستانم آنجا بودند که دلشان از دستم خون بود.چند هدیه گرفتم و در عوض آن ماده ضد عفونی خریدم. به دل خودم برگشتم و آن ها را روی کثافات آنجا ریختم. کمی از بوی بد آن کاست . اما جاههایی بود که باید قاب می زدم تا از بی روحی فضای موجود می کاستم. یا پرده ای آویزان می کردم که هر کس تا آخر وارد خانه دلم نشود. فرشی برای نشستن و استراحت وجود نداشت. آه خانه دلم چقدر فقیر و تهیدست است! مگر من در این همه سال جزء زحمت برای بی نیازی از غیر کار دیگری کرده بودم ؟ نه ! اما خانه دلم به غیر از آن تجهیزات دیگری هم می خواست. اصولا دختر با سلیقه ای هستم و از خانه های بی روح خوشم نمی آید. ok .اینبار به بازار یتیمان رفتم. چند نفری را می شناختم که گهگاه صدای نیاز آنان را می شنیدم ولی خودم را به آن راه زده بودم ! که به من چه ربطی داره! مگه همیشه من باید کمک کنم. من هم خودم احتیاج دارم و خلاصه  همین طور تا الا آخر.اما حالا برای خریدن فرش و قاب های زیبا برای دلم باید از محله آن ها خرید می کردم.مقداری محبت داشتم و در عوض آن فرشی از احسان  و قابی از لطافت روح خریدم تا بر سراپرده دلم آویزان کنم. خانه دلم کمی بهتر شده بود . تمیز مرتب اما هنوز پرده ای بر پنجره های آن آویزان نبود. حتی قفلی بر در دلم نبود تا هر غریبه ای جرات نکند وارد دلم شود و وسایلم را بدزدد. می دانستم خرید پرده و قفل از همه آنچه که خریده بودم گران تر است.حال تصمیم گرفتم دلم را به کسی بفرشم تا اگر خودم مراقبش نبودم او از آن مراقبت کند.کسی که بنا بود دلم را بخرد می بایست خیلی امین باشد .چون خریدار دلم بود که همیشه به آن سر می زدم و در آن زندگی می کردم و من مستاجر آن خانه می شدم. شنیده بودم حی سبحان خریدار خوبی است .اما آیا خریدار این دل بی صفا و بی کلاس و فقیرانه میشود.نمی دانم.........

خلاصه گرد گیری دل ما هم امسال اینگونه بود با کمی اغراق و پس و پیش. اما امیدوارم تا شروع امسال همه بتوانیم گردگیری خوبی از خانه همیشگی دلمان داشته باشیم.

شاید زدودن اشک یتیمی کل زندگیمان را تغییر دهد. و شاید مانع خیلی از کارهایمان همین فراموش نکردن ناله های کمی آن طرف تر خانه مان باشد.صفای دل همه مردم یک ملت است که به خانه ما هم صفا میدهد.

یکی از عرفا از یکی از اغنیاء پرسید: دنیا را به چه اندازه طالبی؟ گفت: بسیار طالبم. پرسید: آنچه می خواهی بدست آورده ای؟ گفت: نه . جواب داد, دنیایی که طالب آنی و یک عمر به اندازه ای که او را طالبی بدستت نیامده پس چطور بدست تو خواهد آمد آخرتی که هرگز او را طلب نکرده ای! این است که در این خصوص گفته اند :

دنیا طلبیدیم و بمطلب نرسیدیم      آیا چه شود آخرت ناطلب ما

خوش امدی ای عزیز مردم سرزمین نور

3بهمن 1357 (سه شنبه)

شورای سلطنت كه برای حفظ رژیم سلطنتی در ایران تشكیل شده بود منحل گردید.

4 بهمن 1357 (چهارشنبه)

برای جلوگیری از حضور امام خمینی در بین مردم ایران ارتش فرودگاه مهرآباد را به اشغال درآورد.

5 بهمن 1357 (پنج شنبه)

دولت بختیار 3 روز فرودگاههای كشور را بست.

7 بهمن 1357 (شنبه)

ـ‌ تحصن روحانیون مبارز در دانشگاه تهران در اعتراض به بستن فرودگاهها آغاز شد.

ـ راه‌پیمایی میلیونی مردم در تهران به مناسبت 28 صفر برگزار گردید.

9 بهمن 1357 (دوشنبه)

ـ فرودگاه برای ورود امام خمینی بازگشایی شد

در پی اعتصابات و تظاهرات و راه‌پیمایی مردم كه خواستار بازگشایی فرودگاه مهرآباد بودند. دولت بختیار فرودگاه مهرآباد را از اشغال نظامی خارج كرد.

11 بهمن 1357 (چهارشنبه)

ـ مأمور ارتش در خیابانهای تهران

دولت برای ترساندن مردم و ایجاد حكومت وحشت با انجام رژه نظامیان در تهران و ترویج شایعه كودتا توسط ارتش دست به حیله دیگری برای انحراف مبارزات مردم ایران زد.

12 بهمن 1357 (پنج شنبه)

ـ ساعت 9 و 27 دقیقه و 30 ثانیه حضرت امام خمینی پس از پانزده سال تبعید پای بر خاك ایران گذاشتند.

ـ فرمانداری نظامی بر اثر فشار مردم راه‌پیمایی و تظاهرات را برای 3 روز آزاد اعلام كرد.

ـ‌ نظامیان مستقر در تلویزیون به طور ناگهانی پخش مراسم استقبال را قطع كردند.

17 بهمن 1357 (سه شنبه)

ـ ‌بر اساس پیشنهاد شورای انقلاب، حضرت امام خمینی دولت موقت را به مردم معرفی نمودند.

ـ دولت موقت به ریاست مهندس مهدی بازرگان تشكیل گردید.

19 بهمن 1357 (سه شنبه)

ـ‌ راه‌پیمایی مردم ایران در حمایت از دولت موقت انجام شد.

ـ‌ نیروی هوایی ارتش با حضرت امام خمینی بیعت كردند.

ـ‌ حضرت امام خمینی به زیارت حضرت عبدالعظیم (س) رفتند.

20 بهمن 1357 (جمعه)

ـ‌ طرفداران قانون اساسی با تجمع در استادیوم امجدیه (شهید شیرودي‌) دست به تظاهرات زدند.

ـ‌ ساعت 9 شب سربازان گارد شاه به پادگان نیروی هوایی در شرق تهران (خ دماوند) حمله نمودند.

ـ‌ مردم برا ی كمك به سربازان نیروی هوایی مسلح شدند.

21 بهمن 1357 (شنبه)

ـ دولت بختیار زمان حكومت نظامی را افزایش داده و حكومت نظامی را از ساعت 4 بعدازظهر اعلام نمود.

ـ حضرت امام خمینی دستور شكستن زمان حكومت نظامی و حضور مردم در خیابانها را صادر نمودند.

ـ‌ در تهران و شهرستانها بین سربازان گارد و مردم مسلح درگیریهای بسیار شدید رخ داد.

22 بهمن 1357 (دوشنبه)

ـ تهران صحنه جنگ خونین مسلحانه بین مردم و سربازان طرفدار رژیم پهلوی است.

ـ  تمامی نیروهای نظامی تسلیم شدندو  مردم مسلمان ایران بر رزیم پادشاهی پیروز شدند.

سالها پیش مردی بزرگ از وادی نور و سرزمین خمین در برابر استکبار سیاه ایستاد و پشت سر او هزاران هزار نفر با قلبهای منور و عاشق اما دستان تهی بر ظلمت کاخ سیاهی حمله کردند و نتیجه این قیام عاشقی پیروزی بر سیاهی بود و طلوع روشنایی. امروز مصادف است با این ایام قیام و آه که این ایام چه زیبا با مظلومیت مردانی از سرزمین دیر مصادف گشته آری مردم غزه و قاتلان صهیونیست.مردم ایران بی پشتوانه هیچ ملتی دربرابر همه قدرت واحد ان ایستاد و پیروز گشت چرا که مردانی از قبیله شرق سکاندار این نبرد نابرابر بودند. امروز نیز همان نور عظیم را در سرزمین غزه به عینه دیدیم. دستان خالی مردانی که در برابر گلوله با قلب خونین پاره پاره ایستاده اند . شهادت زیبای ملکوتیتان را ای عزیزان تبریک می گوییم و بدانید که این خون مظلومانه هیچگاه بی جواب نخواهد ماند. و هم صدای با انقلاب اسلامی مان فریاد می زنیم مرگ یر سراییل و مرگ بر حمایتگران بی غیرت عرب آنها و مرگ بر آمریکا

همصدایم با شمایی که صدای مظلومیتتان را از زیر هزارن گلوله و تانک می توان شدید .

آی ادم ها          که بر ساحل نشستید           امن و راحت      یک نفر آن سوی تر      دارد می د هد جان

           عزیزم گریه ات عمق وجودم را سوزاند تف بر بی غیرتان نامرد

دختر کوچکم قلب هر آزاده ای از اندوه دلت در آتش است .هیچ چیز جای خالی آن هایی را که از دست داده ای را پر نخواهد کرد . ولی بدان قلبم برای دلتنگی ات پاره پاره شده نمی دانم چطور می توانم به کمکت بیایم ولی عزیز کوچکم بدان من اگر چه دورم ولی اگر کوچکترین روزنه آمدن به سویت را بیابم لحظه ای درنگ نمی کنم حتی اگر کمکم به تو دوختن عروسکی باشد که وحشیانه پاره پاره اش کردند.  دریغ نخواهم کرد.عزیز دلم می دانی ما نیز چون تو دختر چهار ساله ای داشتیم که بابایش را جلوی چشمانش نامردمان روزگار سر بریدند به پایش زنجیر زدند و کیلو متر ها این کودک را با خانواده اش و سر های بریده بر نیزه بابا و عمو هایش و دیگر کسانش را با پای پیاده به اسیری بردند. مردم سرزمین من هر ساله برای این کودک و بابایش خون گریه می کنند. و امروز حکایت قلب کوچک تو حکایت همان دختر و باباست. عزیزم دیگر صحنه کربلا تکرار نخواهد شد .می دانم مردان این روزگار دلسنگ شدند .برای تکه ای استخوان جلوی ارباب نامرد با طعمه کردن تو دم تکان می دهند .اما صدای تنهایی تو فقط مال تو نیست تمام مردم سرزمین من با تو هم ناله اند و اگر مجال آمدن باشد دریغ نمی کنند . فقط خواستم بگویم گل کوچکم تنها نیستی روزی تو نیز چون دخترکان خوشبخت سرزمین های آزاد با عروسکت خنده کننان در کوچه های شهرت بازی خواهی کرد .و دیگر بیم از دست دادن مادر یا پدر را حین بازی نخواهی داشت. به تو قول می دهم دهان این وحشیان مست را پر از خون خواهیم کرد این دزدان بی شرم که تو را از امید های زندگیت از همان آغاز تولد بریدند تا سقف خانه تو را سقف خانه بچه هایشان کنند را سر جایشان خواهیم نشاند تا دیگر هیچ  دزد بی شرمی هوس چشم طمع دوختن به خانه های مردم مظلوم را نداشته باشد.عزیزم من نیز منتظرم تا به زودی به غزه آزاد تو بیایم و با هم سرود آزادی را بخوانیم. به امید آن روز.

هنگام ورود اهل البيت به شهر كوفه ، وقتى زنان شهر كوفه شروع به گريه و زارى كردند و گريبان چاك زدند، مردها نيز مى گريستند، زينب كبرى سلام الله عليها به سوى مردم اشاره فرمود كه خاموش باشيد، دمها فرو بسته شد و زنگ از بانگ ايستاد، سپس حضرتش چنان خطبه اى خواند كه راوى گويد: من زنى پرده نشين نديدم كه گوياتر از او باشد، تو گوئى همانند على عليه السلام سخنرانى مى كرد، پس از حمد و ثناى الهى و درود بر پيامبر اكرم فرمود:اى مردم كوفه ، اى دغل كاران بى حميت ، اشك چشمتان خشك مباد و ناله هاى شما را آرامش نيايد، مثل شما همانند آن زنى است كه بافته خود پس از محكم تافتن و ريستن ، باز كرد و تارتار نمود، (پس از آن همه فعاليت و تحمل سختيها، دشمن خود را يارى داديد) سوگندهاى خود را دستاويز فساد كرده ايد، شما چه داريد؟ جز لاف زدن و دشمنى و دروغ ، همچون كنيزان چابلوسى مى كنيد، و چون دشمنان سخن چينى مى كنيد، و يا چون سبزه اى كه بر پهن روئيده ايد و يا گچى كه بر روى قبر مالند (در ظاهر زيبا ولى در باطن گنديده ايد، و ظاهرش چون گور كافر پر حلل ، باطنش قهر خدا عزوجل ) براى خود بد توشه اى پيش فرستاديد، كه خدا را به خشم آورديد و در عذاب جاودان بمانيد، آيا گريه مى كنيد؟! گريه كنيد كه شايسته گريستن هستيد، بسيار بگرييد و اندك بخنديد، كه عار آن شما را گرفت و ننگ آن بر شما ماند، ننگى كه هرگز از خود نمى توانيد شست ، چگونه اين ننگ را از خود بشوئيد كه فرزند خاتم انبياء و معدن رسالت و سيد جوانان اهل بهشت را كشتيد، آن كه در جنگ ستمگر شما و پناه حزب شما بود، و در صلح موجب آرامش دل و مرهم گذار زخم شما و در سختى ها پناهگاه شما بود، بد چيزى براى خود پيش فرستاديد، بد بار گناهى بر دوش خود گرفتيد در روز رستاخيز، مرگ بر شما باد، سرنگون باشيد، تلاش شما به نوميدى انجاميد و دستها بريده شد و سودازيان كرد، خشم خداى را براى خود خريديد و دچار ذلت قطعى شديد. آيا مى دانيد چه جگر (گوشه اى ) از رسولخدا شكافتيد؟ و چه پيمانى شكستيد و چه پرده نشينانى از او را، از پرده بيرون كشيديد؟ و چه حرمتى از او دريديد و چه خونى ريختيد، كارى شگفت آورديد كه نزديك است از هول آسمانها منفجر شوند و زمين بشكافد، و كوهها بپاشند و از هم بريزند مصيبتى است دشوار و بزرگ ، پيچيده و شوم كه راه چاره در آن بسته . آيا تعجب مى كنيد اگر آسمان خون ببارد و لعذاب الآخرة اخزى و هم لا ينصرون ، مهلت خدا، شما را چيره نكند كه خداوند از شتاب و عجله منزه است و نسبت به از دست رفتن خونى نمى ترسد، او در كمينگاه ما و شماست ، سپس اشعارى انشاء نمود و فرمود: چه خواهيد گفت : هنگامى كه پيغمبر (ص ) با شما گويد: اين چه كاريست كه كرديد، شما كه آخرين امت هستيد، اين چه كاريست كه با خاندان و اولاد و عزيزان من كرديد؟! عده اى اسير و عده اى به خون غلطيده ، اى امت آخرين ؟!آيا پاداش من اين بود كه با بستگان من ، پس از من چنين كنيد! مى ترسم كه بر سر شما عذابى همانند ارم فرود آيد!راوى گويد: سخنرانى زينب كبرى در حالى تمام شد، كه مردم را ديدم ، حيرت زده ، دست در دهان (از تعجب ) داشتند، پيرمردى كنار من بود، آنقدر گريسته بود كه محاسن او را از اشك چشمش پر شده بود، و در حالى كه دستها را به آسمان بلند نموده بود گفت : پدر و مادرم فدا باد، پيران شما بهترين پيران ، جوانهايتان بهترين جوانان ، بانوان شما برترين بانوان ، خاندان شما خاندان بزرگوار و فضيلت شما بسيار

عطش آزادی مجالی برای گریستن نگذاشته. خانه ها همه خیمه گاه اندوه و ماتم است . دیگر مادری را نمی بینی برای فرزندش آرزوی فردا را کند دیگر صدای هلهله زندگی از کوچه های این شهر طاعون زده نمی آید فقط و فقط صدای گلوله است و پرتاب سنگی و شاید  فریاد یا بشر یا عرب ......ای انسان ها کجایید طفل خردسالم را از زیر بمب ها و فشنگ های شیطانی اسراییلیان نجات دهید . قلبم می سوزد از این همه بی اعتنایی در برابر ظلم و جور . کجایید عزاداران حسین!ایام محرم است و کرور کرور ادم زیر آتش ظلم پودر می شود و حتی صدای اه کشیدنشان را هم نمی شنوید . مرگ بر شما که آدم نیستید. مرگ بر شما که آدم نیستید. دیگر ناله ای از شهر بیرون نمی رود و شهرمان دارد به سکوت ابدی می رود . جالب است همه دارند می بینند که آرام آرام غزه دارد از نفس می افتد ولی ..... آی آدم ها کجایید؟؟؟؟؟ اما بدانید مردان غزه چون شما اعراب نمردند. تا سنگ های غزه تمام نشده تا خاک غزه روی کره خاکی هست فریاد غزه نیز بلند است .امید آن روز که صدای آزادی زندگی از کوچه بام های غزه گوش نا اهلان و نا مردمان را کر کند. این وعده الهی است که تير غيب عذاب الهي بر سر قوم پيمان شكن يهود فرود خواهد آمد.به امید آن روز و مرگ بر اسراییل

 شب قدر شبى است كه:

1. قرآن در آن نازل شده است.

2. حوادث سال آینده در آن تقدیر مى‏شود.

3. این حوادث بر امام زمان - روحى فداه - عرضه و آن حضرت مامور به كارهایى مى‏گردد.

پس با جمع آیات سه گانه بالا روشن مى‏شود:

الف. نزول قرآن.

ب. هر امر حكیمى در آن شب مبارك جدا مى‏گردد.

اما سوره مباركه قدر كه به منزله شرح و تفسیر آیات سوره مباركه «دخان» است، شش ویژگى براى شب قدر مى‏شمارد:

الف. شب نزول قرآن است (إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِی لَیْلَةِ الْقَدْرِ).

ب. این شب، شبى ناشناخته است و این ناشناختگى به دلیل عظمت آن شب است ( وَ ما أَدْراكَ ما لَیْلَةُ الْقَدْرِ).

ج. شب قدر از هزار ماه بهتر است. (لَیْلَةُ الْقَدْرِ خَیْرٌ مِنْ أَلْفِ شَهْرٍ).

د. در این شب مبارك، ملائكه و روح با اجازه پروردگار عالمیان نازل مى‏شوند (تَنَزَّلُ الْمَلائِكَةُ وَالرُّوحُ فِیها بِإِذْنِ رَبِّهِمْ) و روایات تصریح دارند كه آنها بر قلب امام هر زمان نازل مى‏شوند.

ه. این نزول براى تحقق هر امرى است كه در سوره «دخان» بدان اشاره رفت (مِنْ كُلِّ أَمْرٍ) و این نزول - كه مساوى با رحمت خاصه الهى ‏بر مومنان شب زنده‌دار است - تا طلوع فجر ادامه دارد (سَلامٌ هِیَ حَتَّى مَطْلَعِ الْفَجْرِ).

و. شب قدر، شب تقدیر و اندازه‏گیرى است؛ زیرا در این سوره - كه تنها پنج آیه دارد - سه بار «لیلة القدر» تكرار شده است و این نشانه اهتمام ویژه قرآن به مسئله اندازه‏گیرى در آن شب خاص است.

مرحوم كلینى در كافى از امام باقر علیه السلام نقل مى‏كند كه آن حضرت در جواب معناى آیه «إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِی لَیْلَةٍ مُبارَكَةٍ» فرمودند: «آرى شب قدر، شبى است كه همه ساله در ماه رمضان و در دهه آخر آن، تجدید مى‏شود. شبى كه قرآن جز در آن شب نازل نشده و آن شبى است كه خداى تعالى درباره‏اش فرموده است: «فیها یفرق كل امر حكیم؛ در آن شب هر، امرى با حكمت، متعین و ممتاز مى‏گردد.» آنگاه فرمود: «در شب قدر، هر حادثه‏اى كه باید در طول آن سال واقع گردد، تقدیر مى‏شود؛ خیر و شر، طاعت و معصیت و فرزندى كه قرار است متولد شود یا اجلى كه قرار است فرارسد یا رزقى كه قرار است برسد و ... .»(15)

هر وقت کلمه رمضان را می شنوم به یاد رمل های داغ عربستان می افتم.به یاد یاسر و سمیه ی شهید می افتم که توی گرمای عربستان روی رمل های داغ ظهر اونجا بدون هیچ آب و غذایی فقط ذکر لا اله الا الله می گفتند می افتم .چه روزه ای و تا غروب با شربت شهادت افطار کردند و چه افطاری ؟چرا راه دور برم همین چند سال پیش یک کم اونطرفتر از شهر خودمون آره همین شلمچه همین فکه همین چذابه و خیلی جاههای دیگه .خدایا عشق این سرزمین و ادم هاش ادمو مست می کنه .توی همین سرزمین چه روزه هایی گرفته شد و چه افطارهایی که دل آدمو هوایی می کنه که منم مثل اونا بشم . من کجا و انا کجا.روزه دار باید سراپا روزه باشه .چشمش دلش تمام جوارحش.اما ......بگزریم هر چه خودمو وارسی می کنم می بینم من کجا و روزه روزه داران واقعی کجا ! ته نفس های خسته من دوره گرد کجا.اما خدای من هر چند اینجوریم ولی به کرمت اینقدر امید بستم که منو نه جزء آدم خوبات بذاری نه ولی جزء اونایی که یه روز صدات کردن و دلشون برات توی ماه رمضونی تنگ شده بود  بنویس؟به امید اون روز .

رمضان ماه برکت و رحمت ماه طلوع خوبی ها ماه احیای فراموش شده ها (نماز صبح اول وقت -قرآن خوندن -یه کم مراقب احوال خودت بودن) ماه الغوث الغوث خلصنا من نار یارب ها و ماه امرزیدن و آمرزیده شدن.توی این ماه حس می کنم خدا می خواد مهربونیشو به همه نشون بده که آی بنده من هر انچه هستی بیا من با آغوش باز از اول سحر هر روز تا غروب آفتاب منتظر یه بهانه کوچولو از توام که بهت بگم چقدر دوست دارم .می دونم اما خدایا ما هم دوستت داریم .

داستان حماسه هایت را شنیده بودم تمایل قلبیم حس این حماسه بود تا فرصتی شد پا به شلمچه گذاردم سرزمبن داغ سوزانی که همه اش وجود آدمی را سرشار از عطشی می کند که فهم این عطش اندکی برای ذهن کوته بین من سخت است .اوایل فروردین است که به اینجا آمدم ولی هنوز هوا مثل تابستان شهر خودمان است .اه عزیزم شنیدم تابستان بود که پهلوانیت را اینجا به نمایش گذارده بودی . هراس از مرگ را کناری بگذارم در آن محاصره ای که حتی آب کافی برای رفع اندکی از عطش را نداشتی چگونه ماندی این سئوالی است که هنوز برای ذهنم معماست .شنیدم می گویند عشق خداوند در دل بیداد میکند اما این چه عشقی است و چه قدرتی دارد که همه ی دلبستگی ها را می تواند کناری بزند و در دل آدم به جای تمام تمایلات خواستنی پادشاهی کند و از آن لذتی را ببرد که اگر تمام عالم را در کفه ای از ترازو بگذارند و عشق تو را در دیگری هرگز کفه ی اول سنگینی نخواهد نمود .شلمچه را با گازهای ناپلم برایم تفسیر کردند .گازهایی که وقتی منفجر می شوند اگر ترکشی از آن به بدنت بچسبد از بدنت جدا نمی شود تا تمام آن ناحیه را کامل بسوزاند و وقتی چیزی برای سوختن اطرافش نماند خودش جدا می شود .به کدام سمت تو رو کنم که حکایت فریاد درد نباشد .و چگونه بیان کنم مردانگیت را در برابر این همه فریاد.

کمی با خودم فکر می کنم راستی چند سالی می شود که دارم در این دنیا زندگی می کنم بیست سی چهل پنجاه ..... خوب وقتی به گذشته برمی گردم که در دلم حسرت چه چیزهایی را داشتم  امروز به حسرت های آن روزم خنده می آید .آرزوی داشتن عروسکی که حاضر بودم برایش از خیلی از خوراکی هایم بگذرم کمی که بزرگتر شدم قبولی دانشگاه .آه که برای قبولی چه کردم اما امروز که به هر کدام فکر می کنم می بینم به همه ی آنچه می خواستم رسیدم اما عطش خواسته هایم هر روز بزرگتر می شود و من هنوز از داشته های دنیا راضی نشدم .دوست داشتم شبی همچون شما بخوابم و فردای آن روز دایره دیدم چنان گسترده شود که ارزش وجودیم را با عروسکی از عروسک های دنیا عوض نکنم .فقط می توانم بگویم حفظ ارزش ها در این روزگار به مانند نگه داشتن ذغال گداخته ایست در کف دست که به راعتی نمی توان ان را نگه داشت اگر این ذغال را مرتب جابجا نکنی از ان سوی دستت می افتد پس مرتب باید (جابجا کنی)انرا به روز کنی تا برایت بماند و تو را به مقصد برساند.مقصد لقاء الله است من کجا سیر می کنم خودم هم نمی دانم .

حكيمه خاتون مي گويد: يك روز به منزل امام حسن عسكري (ع) رفته بودم و تا هنگام غروب آفتاب، خدمت حضرت بودم، چون خواستم برگردم، ايشان به من فرمودند: عمه جان! امشب نزد ما بمان، در اين شب فرزندي متولد مي شود كه خداوند زمين را به وسيله او با علم و ايمان هدايت، زنده مي كند، پس از اين كه با رواج كفر و گمراهي مرده باشد. عرض كردم: از چه كسي؟ من كه در نرجس، آثار حمل نمي بينم. حضرت فرمودند: خداوند حمل او را چون حمل مادر حضرت موسي (ع) مخفي قرار داده است.

حكيمه مي گويد: آن شب در منزل حضرت ماندم، افطار كردم و هنگام استراحت، نزديك نرجس خوابيدم و پيوسته مراقب او بودم. او آرام خوابيده بود و من در حيرت بودم. در اين شب زودتر براي نماز شب برخاستم، چون به نماز وتر رسيدم، نرجس از خواب برخاست و وضو گرفت و نماز شب خواند؛ به آسمـان نگاه كردم، فجر كاذب دميده بود و صبـح صادق نزديك بود؛ چيزي نمـانده بود كه شك در دلم پديد آمد، ناگاه امـام حسـن عسكري (ع) از داخل حجره خود صدا زدند: عمه جان! شك مكن، وعده اي كه دادم نزديك است. در اين هنگام آثار درد زايمان در نرجس پديدار شد، من نام خداوند را بر او خواندم. حضرت صدا زدند: براي  او سوره قدر بخوان. من شروع به خواندن سوره قدر كردم و شنيدم كه آن كودك از درون شكم مادر با من همراهي نمود و بر من سلام كرد. من ترسيدم. صداي امام بلند شد كه عمه جان! از قدرت خداوند شگفت زده نشو، خداوند، ما را در كودكي به حكمت گويا مي گرداند و در بزرگسالي، حجت خود در روي زمين قرار مي دهد.

كلام حضرت كه به پايان رسيد، نرجس از ديده من غايب شد،‌ با شتاب به سوي امام رفتم، حضرت فرمودند: باز گرد، او را خواهي يافت. چون باز گشتم، در نرجس نوري مشاهده كردم كه چشمم را خيره كرد و حضرت صاحب الزمان (عج) را ديدم كه رو به قبله به سجده افتاد و بر زانو نشست و انگشتان سبابه خود را بلند كرد و گفت: اشهد ان لا اله الا الله وحده لا شريك له و ان جدي رسول الله  وان ابي اميرالمومنين وصي رسول الله، بعد نام تمامی ائمه را برد تا به نام خودش رسيد و فرمود: اللهم انجزلي وعدي و اتمم لي امري و ثبت وطاتي و املاء الارض بي عدلا و قسطا. (بار خدايا! به وعده اي كه به من فرموده اي، وفا كن و امر امامت مرا كامل كن و قدرت انتقام از دشمنانت را به من عنايت كن و زمين را به وسيله من از عدل و داد پر كن).

حضرت امام حسن عسكري (ع) صدا زدند: عمه جان! فرزندم را بياور. من نوازد را گرفتم و ديدم بربازوي دست راستش نوشته شده است:
جاء الحق و زهق الباطل ان الباطل كان زهوقاً. (حق آمد و باطل نابود گرديد؛ يقيناً باطل نابود شدني است. سوره اسري/ آيه 81)

چون نوزاد را به نزد حضرت بردم، او را روي دست گرفت و فرمود: فرزندم! به قدرت الهي سخن بگو. پس صاحب الامر فرمود: اعوذ بالله من الشيطان الرجيم بسم الله الرحمن الرحيم و نريد ان نمن علي الذين استضعفوا في الارض و نجعلهم ائمه و نجعلهم الوارثين و نمكن لهم في الارض و نري فرعون و هامان و جنودهما منهم ما كانوا يحذرون. (ما اراده كرديم بر مستضعفان زمين منت نهيم و آنان را پيشوايان و وارثان روي زمين قرار دهيم و حكومتشان را درزمين پا برجا سازيم؛ و به فرعون و هامان و لشكريانشان؛ آنچه را از آنها (بني اسرائيل) بيم داشتند، نشان دهيم. سوره قصص/ آيه 5)

بین خوبی و بدی تفاوت توی یه نه گفتن و یه اراده ی تو انجام کار. آخ که چقدر دلم می خواست وقتی هوس گناه به سرم می زنه یکی بزنم توی دهن اون نفسم تا حالش سر جاش بیاد ولی حیف و صد حیف که نفسم اینقدر قوی شده که به راحتی تو دهنم می زنه و بعد ...اما آقا جون با همه ین حرفا با همه ی این بدیا دلم می خواد داد بزنم اگه منتظر خوبی نبودم اگه دلتونو خون کردم اگه با دست و زبان و گوش و جوارحم اسم منتظر تو رو خراب کردم دوست دارم بدونی هر چند جزء دسته ی آدم بدام ولی منم دل دارم دلمم پیش شماست آقاجون شنیدم جمعه ها باید منتظر خبر اومدنت باشیم هر جمعه که تلویزیون رو روشن می کنم میگم نکنه امروز خبر اومدنت رو بدن  اما جمعه ها  میان و می رن عزیزم تو هنوز نیومدی .فدای اون نگاهت که به آدم جون می ده دیگه رمقی برام نمونده کی میای ؟چند روز دیگه تولدته می دونم همه میان به جمکرنت می دونم من نتونستم که بیام آقاجون اما دلم خیلی هوای اونجا رو داره کاش لا اقل تو خواب می تونستم بیام اما چه آرزوی محالی ؟باز منتظرم باز تا هر وقت که قدم های نازنینت رو روی سرزمین  مقدس کعبه بگذاری جایی که اجداد شما همه اونجا رو مطهر کردند و حال این سرزمین منتظر اومدن توست بیا بیا و تکیه بر دیوار کعبه بزن و بگو انا المهدی تا فاطمه برای تو جون بده بیا عزیزم بیا که خیلی خسته ام .راستی تولدت هم مبارک اگر هم می دونستم کجایی برای بردن هدیه میومدم من یکی از فقیرترین منتظراتم واسه همین اگه تولدتون هم میومدم برا بردن کادو میومدم تا دادن کادو .خوب دیگه رسم داشتن امثال منم همینه اما بگم دلم براتون می تپه همینو دارم آفاجون  تولدت مبارک خیلی دوست دارم

گفتم آلوده دلم                    گفت تورا میبخشم
گفتم ازکرده خود من خجلم    گفت تورا میخواهم

نا امیدی از رحمت خدا «نومید مشوید از رحمت خدا همانا مایوس نمی‌شوند از رحمت خدا مگر کافران» (سوره یوسف _ 87)

قتل مومن  «هر کس مومنی را به عمد بکشد مجازات او آتش جهنم است که در آن همیشه مغرب خواهد بود و خدا بر او خشم و لعن کند و عذابی بسیار شدید برایش مهیا سازد» (سوره نسا _ 95)

تهمت  "کسانی که به افراد با ایمان نسبت زنا داده‌اند در دنیا و آخرت ملعون خواهند بود و به عذاب سخت معذب خواهند شد» (سوره نور _ 23)

خوردن مال یتیم «آنان که اموال یتیمان را به ستمگری می‌خورند در حقیقت آنها در شکم خود آتش جهنم فرو می‌برند و به زودی در آتش افروخته خواهند افتاد» (سوره نسا _ 11)

زنا  «هر که زنا کند کیفرش را خواهد دید و عذابش در قیامت مضاعف و دو چندان شود و با ذلت و خواری به جهنم جاوید و ملخد گردد» (سوره فرقان _ 68)

قسم ناحق «آنان که عهده خدا و سوگند خود را به بهایی اندک بفروشد اینان را در آخرت بهره و نصیبی از رحمت خداوندی نیست».

خیانت «هر کس خیانت کند روز قیامت به کیفر آن خواهد رسید» (سوره آل عمران _ 155)

ندادن زکات «روزی که آن طلا و ذخایرشان در آتش جهنم گداخته شود و پیشانی و پشت و پهلویشان را بدتن داغ کنند» (سوره توبه _ 35)

شهادت دروع و کتمانش در آیه 72 سوره فرقان می‌فرماید: «...هر کس به دروغ و ناحق شهادت دهد مومن نیست و مرتکب گناه کبیره شده است». خدای متعال می‌فرماید:«شهادت را مخفی نکنید زیرا هر کس شهادت را کتمان کند البته به قلب گناه کار است» (سوره بقره _ 283)

شراب خواری و ترک نماز  رسول خدا در ذم تارک الصلوة فرمود: «هر کس عمدا نماز را ترک نماید از امان و پناه رسول خدا خارج است».

نقض عهد و قطع رحم «برای ایشان است لعن خدا و منزلگاه بد نصیب آنهاست» (سوره وعد _ 25)

ای عزیز! اولیا را با خودت مقایسه مكن و گمان مكن كه قلوب انبیا و اهل معرفت همانند قلوب ماست. دل های ما به مشتهیات دنیوی مشغول است و این آلودگی ها اجازه نمی دهد دلهای ما آیینه تجلیات پروردگار شود.

راوی می گوید: شنیدم كه امام صادق(ع) می فرمود: به خدا قسم از شما [اعمالتان] قبول می شود و به خدا قسم شما آمرزیده می شوید و بین شما و بین این كه سرور و چشم روشنی ببینید فاصله ای نیست مگر این كه جان شما به حلقوم برسد. سپس امام فرمود: وقتی كه چنین شد و حال احتضار پیش آمد، پیامبر خدا و علی و امامان و جبرئیل و میكائیل و ملك الموت نزد او حاضر شوند. پس جبرئیل نزد محتضر آید و خطاب به رسول خدا(ص) گوید: این شخص، شما و اهل بیت شما را دوست می داشت؛ پس او را دوست داشته باش. در این حال رسول خدا خطاب به جبرئیل می گوید: این شخص خدا و رسول خدا و اهل بیت را دوست می داشت، پس او را دوست داشته باش. در این حال جبرئیل خطاب به ملك الموت می گوید: این شخص خدا و رسول خدا و اهل بیت او را دوست می داشت او را دوست بدار و با او مدارا كن.

سپس ملك الموت خطاب به محتضر گوید: ای بنده خدا! آیا آزادی و امان و برائت خود را گرفتی؟ آیا به پشتیبان های بزرگ در زندگی دست زدی؟ پس خداوند محتضر را موفق می كند و جواب مثبت می دهد. سپس ملك الموت می پرسد: آن چه بود؟ محتضر جواب می دهد: ولایت علی بن ابی طالب. ملك الموت جواب می دهد: درست گفتی، اما از آنچه می ترسیدی خداوند تو را از آن امان داد. و آنچه آرزو داشتی، به آن رسیدی، بشارت باد بر تو به رفاقت با گذشتگان نیكو؛ رسول خدا و علی و امامان از فرزندان او.

پرواز را می خواهم تجربه کنم پرواز را با معنای بلند آزادکی .آه چه زیباست پرواز دوستان هیدم در میان آسمان  و چه با شکوه پر می کشند در اوج و بلندای عرفان.سالها پیش شهیدی سربلند با نام بابایی اینگونه الفبای پرواز را به روایت یارانش سرود:
بابایی گفت:
-محمد آقا !بگو هواپیما را مسلح کنند.
سرهنگ گفت:
ولی عباس امروز عید قربان است .چطوره این کار را به فردا موکول کنیم.
او با صدایی آرام گفت:
امروز روز بزرگی است روزی که اسماعیل به مسلخ عشق رفت.
تیمسار گفت:
می دانی؟ امروز قرار بود من قزوین باشم آخر تعزیه داریم .به پدر گفتم یک نقش کوچک برایم در نظر بگیرد اما حالا اینجا هستم.اگر موافق باشی طرح این پرواز را مرور کنیم.
سرهنگ نادری گفت:
حالا که اصرار داری من حرفی ندارم.
بعد از تبادل نظر در حالی که تجهزات پروازی خود را همراه داشتند ,محوطه گردان عملیات را ترک و به پیشنهاد تیمسار پیاده به سوی جنگنده به راه افتادند .سرهنگ نادری نگاهی به عباس کرد , دید که او علارغم بی خوابی و خستگی مفرط استوار و با صلابت گام بر میدارد.رو به او کرد و گفت:
عباس جان امروز عید قربان است.
او پاسخ داد:
می دانم محمد آقا !این را یک بار دیگر هم گفتی.
سرهنگ گفت:
تو قول داده بودی امروز در مکه پیش همسرت باشی.
تیمسار گفت:
می دانم.
هواپیما آماده بود .ولی تیمسار گفت:
کافی نیست می خواهم مهمات کاملا فول باشد.
تیمسار بابایی به همراه نادری وارد کابین شدند .و لحظه ای بعد صدای عباس در گوش نادری پیچید:
خدایا تو شاهدی که هر کاری می کنم تنها برای رضای تو و سرافرازی مسلمین است.
بعد گفت:
بریم که امروز روز جنگ است.
هواپیما به پرواز آمد .دوباره صدای بابایی به گوش رسید:
پرواز کن پرواز کن .امروز روز امتحان بزرگ اسماعیل است.
هواپیما تاسیسات دشمن را هدف گرفت. وقتی تیرباران به پایان رسید تیمسار گفت:
محمد آقا بر می گردیم.بعد گفت:
آقای نادری پایین را نگاه کن مثل بهشت است.
سپس آهی کشید و با لحن تعزیه گفت:مسلم سلامت می کند با حسین.
نا گهان صدای انفجاری به گوش رسید و با صدای نرمی خواند:
الهم لبیک لبیک لا شریک لک لبیک..
و آخرین حرف نا تمام ماند.
و دیگر صدایی از عباس به گوش نرسید.
لحظه ای که به فرودگاه رسیدند بانگ الله اکبر به گوش می آمد و پیکر بابایی را بر روی دستان تشییع کردند.

یکی از خاطرات شهید عباس بابایی

شهید بابایی دانشجوی یکی از دانشگاههای امریکا در زمان قبل از انقلاب بود .یکی از هم دانشگاهی های وی می گوید :
یک روز درسلف دانشگاه نشسته بودیم و من پپسی سفارش دادم ولی او امتنا ورزید به هر شکل ممکن از او پرسیدم که چرا پپسی نمی خوری ؟بالاخره گفت: پپسی ساخت اسراییل است و ما این کشور را قبول نداریم و من فقط فانتای پرتقالی می خورم.
فدای آن همه درک سیاسی شما عزیزان .که فقط شهادت لیاقت شما را دارد.

اه باز هم رجب آمد ماه حرمت بر انسان ماه ارزش نهادن بر فرزندان آدم .باز فرصتی دوباره دست داد تا کوله بار خالیمان را پر کنیم .رجب آمد با همه برکاتش .میتوان عطر باران رحمت پروردگار را در هوای رجب حس کرد می توان نوازش رحمت الهی را بر سر خود حس کرد مهربانی این ماه هر صاحب ذوقی را به وجد می آورد .کاش می شد در این ماه رجبی شد .ماه رسول باز آمدی و ما هنوز هم منتظریم. منتظر آمدن موعودمان .رجب سر به سجده گاه پروردگار می سایم و در این ماه پر برکت فریاد بر می آورم آه پزوردگار رجب و شعبان آه پروردگار مهربانی و رحنت عالمی منتظر آمدن فرزند فاطمه تواند در این ماه عزیز دعایمان را مستجاب فرما که دلهایمان ار دوریش ریش گشته

عنها (س) قالت:

 سألتُ ابی رسول الله (ص) لِمَن تَهاوَنَ بـِصَلاتِهِ مِنَ الرجالِ وَ النساء. قال(ص) : مَن تَهاونَ بـِصَلاتِهِ مِنَ الرجال و النساء ابتلاهُ اللهُ بِخَمسَ عَشْرَةَ خَصْلةً: یرفعُ اللهُ البَرَکةَ َ مِن عُمْرِهِ وَ یرَفَعُ اللهُ البَرَکَة َ مِنْ رزقِه وَ یمْحُواللهُ عَزّوجلَّ سیماءَ الصالحینَ مِن وَجْهِهِ وَ کلَ عَملٍ یعملهُ لا یوجَرُ عَلیهِ وَ لا یرتَفعُ دُعاوهُ الی السَماءُ لَیسَ لَهُ حَظَّ فی دعا الصالحینَ، وَ اِنهُ یموتُ ذلیلاً و یموت جائعاً و یموت عَطشاناً ، فـَلـَو سَقی مِن انهار الدُنیا لَمْ یرو عَطشُهُ وَ یوکلُ اللهُ مَلَکاً یُزْعجُهُ فِی قَبْره، وَ یُضَیـِّقُ عَلیهِ قَبرَهُ و تَکونُ الظُلمَة ُ فِی قَبره وَ یـُوَکـِّلُ اللهُ بِه مَلَکاً یِِـُسحِبهُ عَلَی وَجْهِهِ وَ الخَلائقُ ینْظُرونَ اِلیهَ ، وَ یُحاسَبُ حِساباً شَدیداً وَ لا ینظرُ اللهُ اِلیهِ وَ لا یُزکیهِ وَ لهُ عذابٌ اَلیمٌ.(16)

از پدرم رسول خدا(ص) درباره مردان و زنانی که در نمازشان سستی وسهل انگاری می کنند، پرسیدم. آن حضرت فرمودند: هر زن و مردی که در امر نماز سستی و سهل انگاری داشته باشد، خداوند او را به پانزده بلا مبتلا می گرداند:

1-  خداوند برکت را از عمرش می گیرد.

2- خداوند، برکت را از رزق و روزی اش می گیرد.

3- خداوند، سیمای صالحین را ازچهره اش محو می کند.

4- هر کاری که بکند ، بدون پاداش خواهد ماند.

5- دعایش مستجاب نخواهد شد.

6- برایش بهره ای از دعای صالحین نخواهد بود.

7- ذلیل خواهد مرد.

8- گرسنه جان خواهد داد.

9- تشنه کام خواهد مرد، به طوری که اگر با همه نهرهای دنیا آبش دهند، تشنگی اش برطرف نخواهد شد.

10- خداوند، فرشته ای را بر می گزیند تا او را در قبرش ناآرام سازد.

11- قبرش را تنگ گرداند.

12- قبرش تاریک باشد.

13- خداوند فرشته ای را برمی گزیند تا او را به صورتش به زمین کشد، در حالی که خلایق به او بنگرند.

14- به سختی مورد محاسبه قرار گیرد.

15- و خداوند به اوننگرد و او را پاکیزه نگرداند ، و او را عذابی دردناک باشد.

حضرت علي(عليه السلام) مي فرمايند: 

براي نماز پنج وضو بگير..........

 وضوي اول: وضوي قلب و پاكيزه بودن آن از مكر و خدعه و حسد و كبر و كينه و دشمني است.

وضوي دوم وضوي زبان از غيبت و دروغ وتهمت و لغو و... 

وضوي سوم وضوي اندرون از خوراك شبهه ناك و حرام.

وضوي چهارم وضوي بدن و جسد است از پوشيدن جامه هاي حرام و ممنوع

وضوي پنجم وضوي ظاهري است. 

ويژگي‌هاي‌ اهل‌ دنيا

در حديث‌ معراج‌ كه‌ از احاديث‌ بسيار مهم‌ و سرشار از معارف‌ بلند عرفاني‌است‌، اميرالمؤمنين‌(ع) مكالمات‌ رسول‌ خدا(ص) را در شب‌ معراج‌ با خداوندمتعال‌ نقل‌ مي‌كند، در آن‌ حديث‌ اهل‌ دنيا اينگونه‌ معرفي‌ شده‌اند:

۱- سوره: ۵ , آیه: ۸۳

و چون آنچه را به سوى اين پيامبر نازل شده بشنوند مى‏بينى بر اثر آن حقيقتى كه شناخته‏اند اشك از چشمهايشان سرازير مى‏شود مى‏گويند پروردگارا ما ايمان آورده‏ايم پس ما را در زمره گواهان بنويس

۲- سوره: ۹ , آیه: ۹۲

و [نيز] گناهى نيست بر كسانى كه چون پيش تو آمدند تا سوارشان كنى [و] گفتى چيزى پيدا نمى‏كنم تا بر آن سوارتان كنم برگشتند و در اثر اندوه از چشمانشان اشك فرو مى‏ريخت كه [چرا] چيزى نمى‏يابند تا [در راه جهاد] خرج كنند

سلیم بن قیس می‌گوید:

از ابن‌عباس شنیدم كه می‌گفت: چون بیماری حضرت فاطمه علیهاالسلام شدید شد، علی‌علیه السلام را طلبید و فرمود:

"وصیت می‌كنم تو را كه بعد از من با امامه دختر خواهر من زینب ازدواج کنی و تابوت مرا چنانچه ملائكه برای من وصف كردند، بسازی، و نگذاری احدی از دشمنان خدا در[تشییعٍ] جنازه من حاضر شوند.

پس همان روز فاطمه علیهاالسلام از دنیا رحلت كرد. از صدای گریه، مدینه به لرزه در آمد و مردم را دهشتی روی داد مانند روز وفات حضرت رسالت صلی الله علیه و آله و سلم."

پس ابوبكر و عمر به تعزیه حضرت علی علیه السلام آمدند و گفتند:

تا ما حاضر نشویم بر دختر رسول خدا نماز نگزار.

گفت: مرا بر هر کاری می‌خواهید بگمارید، اگرچه بر كشتن علی باشد. گفتند: از برای همین تو را طلبیدیم. خالد گفت: چه وقت او را به قتل برسانم؟ ابوبكر گفت: در وقت نماز در پهلوی او بایست، چون سلام نماز گوید گردن او را بزن. چون در آن وقت، اسماء بنت عمیس كه پیشتر همسر جعفر طیّار بود در خانه ابوبكر زندگی می‌كرد. بر توطئه ایشان مطلع شد، كنیزك خود را گفت: برو به خانه علی و فاطمه علیهاالسلام به دور خانه ایشان بگرد و این آیه را بخوان. " وَ جاءَ رَجُلُ مِن اَقصَا المَدینَةِ یَسعَی قَالَ یا مُوسَی اِنَّ المَلاَ یَاتَمِروُنَ بِکَ لِیَقتُلوکَ فَاخرُج اِنّی لَکَ مِنَ النّاصِحِین."(سوره قصص؛ آیه 20) چون كنیزك آمد و این آیه را خواند، علی علیه السلام فرمود: به خاتون خود بگو: خدا تو را رحمت كند، ایشان قدرت آن ندارند، اگر ایشان مرا بكشند چه كسی با ناكثان و قاسطان و مارقان قتال خواهد كرد. پس حضرت وضو ساخت و به مسجد رفت و مشغول نماز شد. خالد بن ولید آمد و در پهلوی آن حضرت ایستاد، پس ابوبكر در اثنای نمازش پشیمان شد، ترسید كه اگر علی علیه السلام شمشیر بكشد؛ اول او را بكشد، پس تشهدش را بسیار طول داد تا آن كه نزدیك شد تا آفتاب در آید، زیرا می‌ترسید كه اگر سلام بگوید خالد به گفته او عمل كند و فتنه‌ای بر پا شود، پس پیش از سلام نمازش گفت: ای خالد! مكن آنچه را گفته بودم، اگر بكنی تو را خواهم كشت. و این فتنه دفع شد.(كتاب سلیم بن قیس؛ ص 255/ احتجاج؛1/240)

عشق یعنی صحبت بی واهمه                  جای سیلی روی چشم فاطمه

حضرت علی علیه السلام بعد از شهادت فاطمه خطاب به ایشان فرمودند:«بِمَنِ العَزاء‌ یا بِنتِ مُحمد؟ كنت بِكِ اتعزی فَفیم العَزاء من بعدك؟»؛ به چه چیزی آرامش یابم ای دختر محمد؟ من به وسیله تو تسکین می‌یافتم؛ بعد از تو به چه چیزی آرامش یابم؟

امام صادق (ع) :

 هذه الصلوات الخمس المفروضات من أقامهن و حافظ علی مواقیتهن لقی الله یوم القیامة

کسی که این نمازهای پنج گانه را به پا دارد و محافظت از اوقات آن نماید،پروردگار را روز قیامت ملاقات می کند.

شهریار در خواب آیت اله مرعشی نجفی

روایتی بر سرودن شعر علی ای همای رحمت

آیت الله العظمی مرعشی نجفی بارها می فرمودند شبی توسلی پیدا کردم تا یکی از اولیای خدا را در خواب ببینم . آن شب در عالم خواب , دیدم که در زاویه مسجد کوفه نشسته ام و وجود مبارک مولا امیرالمومنین (علیه السلام) با جمعی حضور دارند .

حضرت فرمودند : شاعران اهل بیت را بیاورید . دیدم چند تن از شاعران عرب را آوردند . فرمودند : شاعران فارسی زبان را نیز بیاورید . آن گاه محتشم و جند تن از شاعران فارسی زبان آمدند . فرمودند : شهریار ما کجاست ؟ شهریار آمد . حضرت خطاب به شهریار فرمودند : شعرت را بخوان ! شهریار این شعر را خواند :

علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را

که به ما سوا فکندی همه سایه هما را

دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین

به علی شناختم من به خدا قسم خدا را

به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند

چو علی گرفته باشد سر چشمه بقا را

مگر ای سحاب رحمت تو بباری ار نه دوزخ

به شرار قهر سوزد همه جان ما سوا را

برو ای گدای مسکین در خانه علی زن

که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را

به جز از علی که گوید به پسر که قاتل من

چو اسیر توست اکنون به اسیر کن مدارا

به جز از علی که آرد پسری ابولعجائب

که علم کند به عالم شهدای کربلا را

چو به دوست عهد بندد زمیان پاکبازان

چو علی که می تواند که به سر برد وفا را

نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت

متحیرم چه نامم شه ملک لا فتی را

به دوچشم خونفشانم هله ای نسیم رحمت

که زکوی او غباری به من آر توتیا را

به امید آن که شاید برسد به خاک پایت

چه پیامها سپردم همه سوز دل صبا را

چو تویی فضای گردان به دعای مستمندان

که زجان ما بگردان ره آفت قضا را

چه زنم چو نای هر دم زنوای شوق او دم

که لسان غیب خوشتر بنوازد این نوا را :

«همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی

به پیام آشنایی بنوازد آشنا را »

زنوای مرغ یاحق بشنو که در دل شب

غم دل به دوست گفتن چه خوش است شهریارا

آیت الله العظمی مرعشی نجفی فرمودند : وقتی شعر شهریار تمام شد از خواب بیدار شدم چون من شهریار را ندیده بودم , فردای آن روز پرسیدم که شهریار شاعر کیست ؟

گفتند : شاعری است که در تبریز زندگی می کند . گفتم از جانب من او را دعوت کنید که به قم نزد من بیاید .

چند روز بعد شهریار آمد . دیدم همان کسی است که من او را در خواب در حضور حضرت امیر (علیه السلام) دیده ام. از او پرسیدم : این شعر «علی ای همای رحمت» را کی ساخته ای ؟ شهریار با حالت تعجب از من سوال کرد که شما از کجا خبر دارید که من این شعر را ساخته ام ؟ چون من نه این شعر را به کسی داده ام و نه درباره آن با کسی صحبت کرده ام .

مرحوم آیت الله العضمی مرعشی نجفی به شهریار می فرمایند : چند شب قبل من خواب دیدم که در مسجد کوفه هستم و حضرت امیرالمومنین (علیه السلام) تشریف دارند . حضرت , شاعران اهل بیت را احضار فرمودند : ابتدا شاعران عرب آمدند . سپس فرمودند : شاعران فارسی زبان را بگویید بیایند . آنها نیز آمدند . بعد فرمودند شهریار ما کجاست ؟ شهریار را بیاورید ! و شما هم آمدید . آن گاه حضرت فرمودند : شهریار شعرت را بخوان ! و شما شعری که مطلع آن را به یاد دارم خواندید . شهریار فوق العاده منقلب می شود و می گوید : من فلان شب این شعر را ساخته ام و همان طور که قبلا عرض کردم . تا کنون کسی را در جریان سرودن این شعر قرار نداده ام .

آیت الله مرعشی نجفی فرمودند : وقتی شهریار تاریخ و ساعت سرودن شعر را گفت , معلوم شد مقارن ساعتی که شهریار آخرین مصرع شعر خود را تمام کرده , من آن خواب را دیده ام .

ایشان چندین بار به دنبال نقل این خواب فرمودند : یقینا در سرودن این غزل , به شهریار الهام شده که توانسته است چنین غزلی به این مضامین عالی بسراید . البته خودش هم از فرزندان فاطمه زهرا (سلام الله علیها) است و خوشا به حال شهریار که مورد توجه و عنایت جدش قرار گرفته است .

و اما جهاد:

آیا جهاد همین جهاد با خصم است نه عزیز .این جهاد سعادتی و شجاعتی مردانه می خواهد چون سربازان امام حسین (ع)و امام خمینی(قدس).و اما جهاد اکبر یا به نوعی جهاد با نفس که مقدمه ای برای جهاد اصغر است . بهتر است این گونه بگویم که بدون جهاد اکبر حر شدن ,همت ها شدن جهان آرا شدن محال است .

هنگامه گناه هنگامه جنگ با خداوند سبحان است .

جوارح انسان به سان گوسفندانی هستند که دل چوپان این گله است و مراقب که گرگ (شیطان) این گله را نبرد .باید مراقب گرگ (نفس اماره )بود این مراقبت در وابستگی به قران است در مراقبت از اعمال است . عزیزا قران ترا بیدار می کند. با خواندن قران , نماز ,عبودیت, دل منور می گردد. با قران غسل کنیم و مانوس باشیم و به آن عمل کنیم . خداوند راه هدایت انسان را در قران قرار داده است. و  اما دنیا چون آتش است که نزدیکی به آن ترا خواب می کند و وارد گناه .

در نبرد بحثی است که در مصاف با خصم خارج از سرزمین خود پیکار کن چون اگر هم شکست بخوری و عقب نشینی کنی تازه به مرز سرزمین خود می رسی . آدمی نیز همین گونه است.

در خاطرمان هست که : یزید یانی که با امام حسین (ع) جنگیدند نجنگیدند مگر به خاطر اینکه در شکمهاشان لقمه حرام بوده. که می بینیم هر بلایی که به سر این آدمی می آید به خاطر این نفس پر طمع است. و یاران امام حسین (ع) و امام خمینی (قدس)با آن چه کردند که دنیا را با تمام زیبایی آن نهادند و مستانه سوی دلدار شتافتند. و تنها با نگاه کردن به سیره آنان درمانی در کار نیست باید با خوردن قرص قران سیره اهل بیت خود را درمان کنیم تا در این دوران پر از حیله و فریب شیطان سر نخوریم و منتظر واقعی منجی باشیم تا بیاید تا مردانه پشت سرش بایستیم و کاری حسین وار کنیم .

ولی حسین بنابر تکلیفی که داشت با تمام وجود جان و مالی که آغشته به ذوق و شوق و وجد و عشقی آغشته به عشق فراقیت جمال حق تعالی لحظه شماری می نمود تا به دیار یار برسد و همچون عاشقی که به کوی معشوق می رود بدون ترس از تنهایی و خطرات احتمالی که در این راه وجود دارد حرکت کرد .

چون خداوند فرموده بود که می خواهم حسین را کشته ببینم همین باعث شد که تمام مشکلات راه را به عشق یار یکی پس از دیگری پشت سر بگذارد .

حال قیام امام حسین (ع) چه بود و چه کرد و برای چه این همه بلا به جان خرید ؟

حافظ می فرماید :

هر که در این بزم مقرب تر است            جام بلا بیشترش می دهند

امام حسین (ع) که جام بلایش به بزرگی جمیع بلا ها ,قضاها و قدرها بود و هنوز که هنوز است امام زمان در عزای پدر بزرگوارش امام حسین (ع)نالان و به خون خواهی جدش منتظر دستور ظهور می باشد . جام بلای امام حسین (ع) یا به نوعی جام شراب عشق او چنان عظیم است که به کشته شدن یاران و اسیر شدن زنان و قطعه قطعه شدن بدن آن بزرگوار و یاران بزرگوارش به طول انجامید آخر کدام جام شرابی که این همه علما و صلحا و عرفا از آن دم می زنند به بزرگی جام بلای امام حسین (ع) می باشد تمام نوشندگان بلا باید در مقابل امام حسین (ع) زانو بزنند که امام حسین (ع) اقیانوسی می باشد که مابقی کاسه بدستان باید گرداگرد امام حسین (ع) م4ثل پروانه چرخ بزنند که شاید از نور تابناک آسمان ولایت امام حسین (ع) که مثل خورشید می درخشد پرتوی بگیرند آن هم به اندازه معرفت فرد.

از اینجا متوجه می شویم که امام حسین (ع) عشق است حال است عین است ذوق و شوق و وجد است .حسین یعنی عاشقی و عاشق شدن حسین یعنی جنون عرفانی حسین یعنی مستی یعنی نوشیدت جام بلا . حسین یعنی معرفت , علم , شجاعت , ایثار ,صبر , خوف , رضا , یقظه , توبه , قران , عمل , اخلاص, خلوص , تهذیب , تزکیه, مقاومت ,رضوان , صراط, کمال. جمال حسین یعنی رسیدن به کوی دوست .پیامبر می فرمایند : (امام حسین (ع) چراغ هدایت است و سفینه نجات ) راه هدایت و سفینه نجات از امام حسین (ع)  می گذرد. پس در حال امام حسین (ع)  و راهش و هدفش و مسیرش و اعمالش باید دقیق شد .پس با توجه به این امر اگر دین اسلام را به کشتی تشبیه کنیم که انسان سوار بر آن است و دریا در حال حرکت . اگر کشتی نباشد انسان یا غرق می شود یا اگر شنا گر خوبی باشد با زحمت فراوان خود را به ساحل می رساند .پس حسین با خونش با عملش با پندارش و علمش کشتی بزرگی برای جمیع خلایق که مایلند نجات یابند مهیا نموده (در واقع خداوند در آن کشتی (جهان) محمد و آلش و پیروانش را قرار داده که این کشتی به فرماندهی پیامبر و افسری امام علی(ع) و فرزندانش و با آذوقه معنوی قران و سیره اهل بیت پیش می رود و از این روزی معنوی در کمال سخاوت و خوش رویی به هر سائلی که در این کشتی درآید با تمام وجود پذیرایی می کنند و او را به خان ضیافت الله می نشانند . و از این نعمت ها به هر اندازه که ظرفیت فرد باشد برخوردار می گردد.

در دنیا به مانند کسی باش که روزه باشد و به آخرت افطار کند(یکی از بزرگان)

ای فرزند دنیا را به آخرت بفروش تا هر دو را سود کنی و آخرت را به دنیا نفروش تا هر دو را زیان ننمایی .(لقمان حکیم)

تو چرا می جنگی؟

پسرم می پرسد

من تفنگ در مشت

کوله بارم بر پشت

بند پوتینم را محکم می بندم

مادرم

آب و آیینه و قران در دست

روشنی در دل من می بارد

پسرم بار دگر می پرسد

تو چرا می جنگی؟

با تمام دل خود می گویم

تا چراغ از تو نگیرد دشمن

سرزمین کربلا میعاد عشق است                کربلای پنج ما فریاد عشق است

دلا بشنو حدیث وصل یاران               کبوترهای بی بال دو ایوان

دلا در عاشقی چون کاوه می باش        که سر یا خدا چون او کنی فاش

درودی بر جهان آرای ایران              صلابت پیشه و سردار شیران

گل یاس شهیدم باکری را                  به خاطر آورم در سادگی ها

شراب عشق حق در نی قلم شد           و آوینی به آن بر مقصدش شد

که همت با وضوی عشق خوابید         میان خاک و خون در سایه ی بید

سر سجاده ی عشقش نشاندند              شقایق وش امینی را ستاندند

سرود عشق چمران پاوه سر داد          شمیم عشق چون من داده بر باد

خدایا در میان این عزیزان                قریبانی که دارند سر به پایت

دریدند بی محابا جام تن را               خریدند جان خود با کربلا را

خدایا عشق آنان راز دارد                 سراپای ترا بر ناز دارد

چه خوش کردند این هجر را وصل      در این دام بلا بردند این اصل

گذشتند و نمودند این امانت                بدست امتی با این کفایت

که مولایش علی بر رسم عادت           نموده ثبت اشعار شهادت

علی در یاد مردم زنده باشد                نجف در کربلا ارزنده باشد

اگر رهبر دهد اذنی به ایثار                دهیم جان و تن خود را به دلدار

خدایا رهبر ما را نگه دار                  بباشد سایه اش تا موعد یار

عقل و دل و جان ما کشت است باید تخمی کاشت تا برداشتی داشته باشیم . تخم شیطان نکاریم تا به ثمر بنشیند . تخم صفات قرانی و اهل بیت را بکاریم آن هم در جوانی تا در پیری به بار بنشیند و در سایه اش زندگی سعادتمند و با افتخاری داشته باشیم . آدمی چهار فصل دارد :

بهار : کودکی و جوانی(فصل کشتن و آبیاری)

تابستان :اوج تولید میوه (اوج حرکت انسان به سوی الله است , که در جوانی هر چه را کشتیم به ثمر می بینیم

پاییز : فصل خزان . قدرت جسمانی کاسته می شود آن چه را که در جوانی اندوختیم در این اوان از آن استفاده می کنیم

زمستان : فصل مرگ . در کتاب سیاحت غرب خواندم که این چنین نوشته بود که : در این قسمت هر کس هر آنچه بردارد پشیمان می شود و هر کس هم برندارد پشیمان می شود. وقتی آن افراد به روشنایی رسیدند در یافتند آن چه را که برداشته بودند همه جواهرات بوده است آنان که برداشته بودند پشیمان بودند که چرا بیشتر برنداشتند و آنانی که بر نداشته بودند پشیمان از اینکه چرا برنداشته بودند . آری اعمال صالح این دنیا نیز این گونه است .

هنگامه ذکر صلوات در فضایی که می روی بوی خوشی از تو متصاعد می شود صلوات ذکر است و در واقع تو بر آنان درود می فرستی آنان هم به تو درود می فرستند . اگر هر روز موسیقی گوش دهی خودت هم هنگام گوش دادن آن موسیقی را در ذهن می نوازی . صلوات جلوه ای از قرآن است کافی است یک بار جواب سلام ترا بدهند لیک لبیک و سلام انان یعنی لبیک و سلام خدا . حب محمد و آل محمد دل و جسمت را تسخیر می کند . حب ولایت چشمت عقلت و جانت را تسخیر می کند . و مرتکب گناه نمی شوی چون همه آل پیامبر وجودیت قران هستند تو هم دوست و حامل قران می باشی . صلوات مثل قابلمه ای است , اول صلوات را می فرستی بعد دعا می کنی بعد با صلوات درش را می بندی .صلوات باعث می شود که جلوی بالا رفتن دعا را نگیرد .جلوی صلوات را به خاطر ارج نهادن به پیامبر و آل پیامبر نمی گیرند پس دعایمان بالا می رود تا که ان شاء الله مورد اجابت قرار بگیرد .اینان رحمتند ما به دلیل اینان بهره مند می شویم اینان ثروت بزرگ و تمام نا شدنی هستند که ما شیعیان از آنان بهره مندیم نه تنها خودمان بلکه ادیان دیگر نیز از این منبع ثروت بهره مندند.

آیا جهاد همین جهاد با خصم است نه عزیز .این جهاد سعادتی و شجاعتی مردانه می خواهد چون سربازان امام حسین (ع)و امام خمینی(قدس).و اما جهاد اکبر یا به نوعی جهاد با نفس که مقدمه ای برای جهاد اصغر است . بهتر است این گونه بگویم که بدون جهاد اکبر حر شدن ,همت ها شدن جهان آرا شدن محال است .

هنگامه گناه هنگامه جنگ با خداوند سبحان است .

جوارح انسان به سان گوسفندانی هستند که دل چوپان این گله است و مراقب که گرگ (شیطان) این گله را نبرد .باید مراقب گرگ (نفس اماره )بود این مراقبت در وابستگی به قران است در مراقبت از اعمال است . عزیزا قران ترا بیدار می کند. با خواندن قران , نماز ,عبودیت, دل منور می گردد. با قران غسل کنیم و مانوس باشیم و به آن عمل کنیم . خداوند راه هدایت انسان را در قران قرار داده است. و  اما دنیا چون آتش است که نزدیکی به آن ترا خواب می کند و وارد گناه .

در نبرد بحثی است که در مصاف با خصم خارج از سرزمین خود پیکار کن چون اگر هم شکست بخوری و عقب نشینی کنی تازه به مرز سرزمین خود می رسی . آدمی نیز همین گونه است.

سلطان محمود غزنوی قبری را برای خود ساخت , به یکی از ندیمان خود گفت: آیه ی مناسبی از قران پیدا کن به روی سنگ گور حک کنیم ,ندیم گفت: بنویسید: (هذه جهنم التی کنتم توعدون) آیه ی 63- یس: این است حهنمی که به شما وعده داده می شد.

امام صادق(ع) فرمودند:

هر کس بعد از نماز صبح و ظهر بگوید (اللهم صلی علی محمد و ال محمد و عجل فرجهم) نمیرد تا  به فیض ملاقات حضرت قایم برسد.

ای همسفر!

نیک بنگر که در کجایی ! مبادا که از سر غفلت ,این سفینه اجل را مامنی جاودان بینگاری و در این توهم از سفر آسمانی خویش غافل شوی ,نیک بنگر !فراز سرت آسمانی است و زیر پایت سفینه ای است که در دریای حیرت به امان عشق رها شده است . این جاذبه عشق است که او را با عنان توکل به خورشید بسته است و خورشید نیز در طواف شمسی دیگر است و آن شمس نیز در طواف شمس دیگر و .... و همه در طواف الشموس عشق , حسین ابن علی(ع) .... مگر نه این که او خود مسافی این سفینه اجل است ؟ یاران !این جا حیرت کده عقل است ...و تا (خود) باقی است , این حیرت باقی است پس کار را باید به (می) واگذاشت (می) که تو را از (خویش) می رهاند . من و ما را در مسلخ او به قتل می رساند.

                                                                          (روایت محرم   شهید مرتضی آوینی)

تفکر بسیجی

(گزیده ای از پیام امام درباره ی تشکیل بسیج دانشجو و طلبه)

تشکیل بسیج در نظام جمهوری اسلامی ایران یقینا از برکات و الطاف جلیه خداوند تعالی بود, که بر ملت عزیز و انقلاب اسلامی ایران ارزانی شد.

اگر بر کشوری نوای دلنشین تفکر بسیجی طنین انداز شود ,چشم طمع دشمنان و جهان خواران از آن دور گردید و الا هر لحظه باید منتظر حادثه ماند .

بسیج باید مثل گذشته و با قدرت و اطمینان خاطر به کار خود ادامه دهد ؛ و امروز یکی از ضروری ترین تشکل ها بسیج دانشجو و طلبه است , طلاب علم دینی و دانشجویان دانشگاهها باید با تمام توان خود در مراکز شان از انقلاب و اسلام دفاع کنند و فرزندان بسیجیم در این دو مرکز پاسدار اصول تغییر ناپذیر نه شرقی و نه غربی باشند.

فرزندان انقلاب به هیچ وجه نگذارید ایادی امریکا و شوروی در آن دو محل حساس نفوذ پیدا کنند.

تنها با  بسیج است که این مهم انجام می شود ؛مسایل اعتقادی بسیجیان به عهده این دو پایگاه علمی است .

شما در جنگ تحمیلی نشان دادید که با مدیریت صحیح و خوب می توان اسلام را فاتح جهان نمود .شما باید بدانید که کارتان به پایان نرسیده است ؛ انقلاب اسلامی در جهان نیازمند فداکاری های شماست. حضور شما در صحنه ها موجب می شود که ریشه های ضد انقلاب  در تمامی ابعاد از بیخ و بن قطع گردد

من دست یکایک شما پیشگامان رهایی را می بوسم , می دانم که اگر مسئولین از شما غافل شوند به آتش دوزخ الهی خواهند سوخت.

برای شادی روح امام صلوات

خداوند ایمان را به کسی می دهد که آرزویش را داشته باشد و خود را در راهش بیندازد آن قدر ترک گناه کند و مجاهده با نفس کند والتماس به ذات ایزدی که عالم از آن اوست تا بهره اش گردد .

.تو یک قدم بردار او صد قدم به تو نزدیک می شود .

الهی تو ایمان را در دلم عزیز کن تو زینت ده به طوری که از همه چیز بگذرم اما از ایمان تو نگذرم .الهی از گناه بدم بیاید و و اهل رشد گردم .

امام علی (ع9: بار خدایا آبروی مرا به توانگری نگه دار و شخصیت مرا به تنگدستی از بین مبر که از روزی خواران تو روزی خواهم و از آفریده های بد کردار تو مهربانی جویم . وبه ستایش کسی که به من ببخشاید وادار گردم و به بدگویی کسی که به من چیزی ندهد گرفتار گردم (و این دو صفت از گناهان کبیره است ).

عجز و خضوع و هیچ بودن در برابر پروردگار است که انسان را نزد پروردگار عزیز می کند نه عبادت و ریاضت .

امام زین العابدین می فرماید : من شکر یک دهم از یک دهم نعمت های خدا را نکرده ام توی بی سر و پا به چه مغروری به این دو رکعت نماز بی توجه!

نماز شب بهترین شاهد اخلاص و صفای قلب و دعوی صدق ایمان است.

بار الها این ضرب المثل اگر واقعا کسی عاشق کسی شود برای انجام فرامین معشوق با سر می رود نه با پا را  تا به حال بارها شنیده ام اما متوجه معنای واقعی آن نشده ام.. تا این که روزی وقایای زندگی امام حسین (ع)را می خواندم که :

حسین فرزند و فاطمه از اوان کودکی درس عشق بازی با معشوقی را آموخت که تمام عشق عشاق در مقام آن رنگ می بازندو به نظر نمی آیند. عشق حسین کمال علم ووجدو شوقو ایمان و امامت و بندگی و دلدادگی و عرفان و در آن به اوج نهایت رسیده بود . چنین فرزندی از دامن علی درس شجاعت و ایثار آموخت و و از دامن زهرا درس عرفان و دفاع از ولایت و پاکدامنی آموخت . حسین در محضر نیاکان بزرگوارش آموخت که دنیا وسیله ای برای رسیدن به معشوق واقعیش است که اگر دوستی این معشوق با بودن در آن به خطر بیفتد عالمی را فدای عشوه ای از معشوقش می کند.

راز دلدادگی حسین در کربلا هویدا شد . در روزی که تمام کفر در برابر  تمام دین واقع گشت و این بدان معنا بود که دیگر حد وسطی در این میان نیست . و در این بین خداوند می خواست که حسین را بی سر ببیند .

و این عاشق دلباخته سر از جان نا شناخته لبیک گفت. لبیکی که دل آسمان را با خود روانه می کرد چه رسد به معشوق. و در این میان با سر تمام مسیر کربلا تا شام را در برابر معشوقش خرامید ,چه خرامیدنی  ! سر بی تن , سوره نور بر لب , گام های که پیامشان تا ابد نور افشانی داشت .

با سر رفتن در برابر دلدار ,اعتماد به معشوق می خواهد و دلی دریایی و عاشق5 پیشه که از موج نهراسد .

اما چه معشوقی. تنها معشوقی با وفا و دوستی همدل بردن این معامله را تضمین می کند .ایمه اطهار و امامان معصوم ما که پیروانشان هستیم این معشوقه با وفا را از دل وجان دیدند و شناختند و خود را به گران ترین بها در برابرش نمودند . و حسین سفینه نجات و یارانش با سرهای بی تن در بیابان جهل و نادنی راه و چراغی را نمودند که برای هر آزاده ای کلیدی است برای رهایی از قید و بند تباهی. و باری ما ایرانیان چه حال و چه در زمان اوایل انقلاب . که از این چشمه نور ره می گیریم و پیش می رویم و ما نیز دنباله رو حسین مان شهیدانی چون شهیدان امام خمینی را در برابر معشوقمان به نظاره می نهیم تا بگوییم دوستی با معشوق با و5فا شهرتی می آورد عالم گیر که نام و نشانت بماند تا ابد .

تنها مرکب راهروی که انسان را به خدا می رساند شب زنده داری است (نماز صبح : که بیدار شدن از خواب گرانی که برای آدمی از عسل شیرین تر است نشانه دوستی با معشوق است.)

معراج :

و درباره پیامبر خداوند فرمودند : ای محمد ارض جای تو نیست تو باید به سماء بیایی چون ارض بر تویی که خلقت وجودیت فقط بخاطر تو بود کوچک است و در مقابل عظمت تو ناچیز. پیامبر بعد از اینکه مراحل معراج زمینی را انجام داد در یک شب در بیت المقدس از کل 123 نفر از 999 نفر بیعت گرفت و از آنجا به معراج سمایی مفتخر گردید و در کمال رحمت و عنایت خاص خداوند توسط براق به آسمان برده شد و از آنجا مقام محمد معلوم گردید وقتی حرکت کرد در پشت سر او جبرئیل بود تا آنجائیکه از آمده باز ماند از پشت ردا خداوند با پیامبر صحبت نمود

امام حسین :

چون امام حسین جلوه ای از پیامبر بود و گوشت و خون و علم و معرفت و اخلاص و خلوص و جمیع صفات او از پیامبر بود بخاطر همین یک انسان کامل و مطلق شبیه پیامبر شد. خود چهارده معصوم را اگر مثل بزنیم مانند یک گوی گرد می باشند که هر جا آن را بچرخانیم به گفته قرآن اول و آخر و ظاهر و باطن و قدیم و جدید ندارد.

Powered By
  BLOGFA.COM